Sevgiler bu denli çok söz söylenmesine rağmen yazı yazılmasına karşın yine de kapsamı tam olarak çizilememiş bir duygudur.

Her köşesinde, gün be gün  kan dökülmeye devam edilen bu ülkede maddi değerlerin olduğu ve insani duyguların önüne geçtiği bu dünyamızda yazımı bu sefer sevgi temasına ayırdım.

Bir din bilgini bütün gününü Tora öğretimine ayırdıktan sonra günün diğer kısmını, yedi-sekiz saatini de ayakta, evinin önünde kendisinden görüş veya duasını almaya gelen ve sırada bekleyen binlerce kişiye seslenirdi.

Bir kez kendisine gün boyunca başkalarına yardım edecek bu gücü nereden bulduğu sorulduğunda rav şöyle yanıtladı: “Önümden geçen insanları gördükçe her birini bir elmasa benzetiyorum. İnsan elmasları sayarken nasıl yorulabilir ki.

Evet, Sevgi’ yaşantımızın vazgeçilemeyecek en belli başlı öğesidir.

Peki öyle ise sevgi nedir?

Sevgi insan ilişkilerinin bir anlam taşıyabilmesi, hayatımızı sürdürebilmemiz için su, ekmek, oksijen, uyku gibi zorunlu gereksinmelerin başında yer alır.

Ancak bir fark vardır, örneğin beslenmemiz ile ilintili unsurlar maddi dünyaya ilişkindir.

Sevgi dinsel bir ihtiyaçtır ve kaynağını Tanrı aşkında bulur.

Gerçek sevgi şiirlerde, şarkılarda dile getirilen sevgi değildir.

Sözünü ettiğimiz sevgi ‘karşılıksız/koşulsuz sevgi’dir.

Oysa günlük yaşamda her sevginin bir karşılığı vardır ve bu karşılığı elde etmediğimizi ve ödediğimiz bedelin bize ağır geldiğini düşündüğümüz anda bu ilişki sona erer.

Tora’da yer alan;(Başkalarını kendin gibi sev) buyruğu sevginin temel ilkesini ortaya koymaktadır.

Peki, bir insanın kendini sevdiği kadar başkasını da sevmesi olanaklı mıdır?

Sevgi, bir kişinin başkasına karşı ilişkisinden çok daha yüce bir duygudur, ‘diğerine sana davranılmasını istediğin gibi davran’ şeklinde tanımlanabilecek kuralın taşıdığı anlam ile sınırlandırılamaz.
 

Sevgi sadece insani ilişkilerde söz konusu değildir, tanrısal bir boyut da taşır. Tanrı sevgisi olmayan kişinin ötekine karşı sevgisi de yapay ve temelsiz olabilir.

Öyle ise sevgi kültür ve değerlerimizin kaynağı, tüm evrenin dayanağı, dünyada insanlar arası ilişkilerin ve barışın temel öğesidir.

İnsan sevgisi evrenseldir ve kaynağını Tanrısal sevgide bulur.

Ötekine her türlü aşağılanmayı uygun gören zihniyet her türlü sevgiden yoksundur.