Her mesleğin bir günü vardır. Ama bazı meslekler vardır ki, sadece bir günle anlatılamaz. İşte 14 Mart Tıp Bayramı böyle bir gün. Sadece bir kutlama değil; fedakârlığın, sabrın, insan sevgisinin ve hayat kurtarmanın simgesidir.

Bir düşünün…
Gece herkes uyurken bir hastanenin koridorunda ışıklar hâlâ yanıyorsa, orada bir doktor vardır.
Bir anne çaresizce çocuğunun başında ağlıyorsa, orada bir doktor umut olmaya çalışıyordur.
Bir insanın kalbi durmuşken yeniden atıyorsa, orada bir doktorun emeği, bilgisi ve inancı vardır.

Doktor olmak sadece bir meslek değildir.
Bir hayatı omuzlarında taşımaktır.

Beyaz önlük giyen insanlar sadece ilaç yazmaz. Onlar korkuyu sakinleştirir, umudu büyütür, çaresizliğe çare olmaya çalışır. Bir hastanın gözlerinde gördükleri şey sadece bir teşhis değildir; bir hayatın hikâyesidir.

Ama çoğu zaman unutulan bir gerçek vardır:
Doktorlar da insandır.

Onlar da yorulur, onlar da üzülür, onlar da gece yarısı bir hayatı kurtaramadıklarında içten içe parçalanır. Ama ertesi gün yine aynı cesaretle hastanenin kapısından içeri girerler. Çünkü bilirler ki bir insanın nefesi, bütün yorgunluklardan daha değerlidir.

Bugün 14 Mart…
Bir teşekkür günü.

Sadece bir “Tıp Bayramınız kutlu olsun” demek yetmez. Çünkü bu meslek, bir teşekkürden çok daha büyük bir emeğin adıdır.

Bir hayat kurtaran her doktor, aslında bir ailenin geleceğini kurtarır.
Bir kalbi yeniden attıran her doktor, umudu yeniden hayata döndürür.

İşte bu yüzden doktorlar sadece hastaları iyileştirmez.
Toplumu iyileştirirler.

Bugün beyaz önlüğün ardındaki bütün emeklere, uykusuz gecelere, titreyen ama asla vazgeçmeyen ellere saygıyla…

14 Mart Tıp Bayramı kutlu olsun.
İyi ki varsınız, iyi ki insanlığa umut olmaya devam ediyorsunuz.