Para, makam, başarı… Bunların hepsi hayatın bir parçasıdır ama insanın kalbini dolduran şey değildir. Kalbi dolduran şey aşktır, sevgidir ve paylaşmanın verdiği huzurdur. Çünkü insan dünyaya yalnız gelmiş olsa da yalnız yaşamak için yaratılmamıştır.

Bir insanın hayatına sevgi girdiğinde dünya değişir. Aynı sokaklar daha güzel görünür, aynı gökyüzü daha mavi olur. Çünkü sevgi, insanın içindeki karanlığı aydınlatan bir ışıktır. O ışık yandığında insan daha sabırlı, daha anlayışlı ve daha güçlü olur.

Gerçek sevgi ise yalnız güzel günlerin değil, zor günlerin de omuz omuza yürüyebilmesidir. İnsan sevdiği kişiyle sadece mutluluğu değil, hayatın bütün yükünü paylaşabildiğinde o sevgi gerçek olur. Çünkü sevgi sadece bir duygu değil, aynı zamanda sadakat, güven ve emektir.

Hayatın en büyük mutluluğu da işte burada saklıdır. Bir insanın gözlerinde kendini görmek, bir kalbin içinde yer bulmak ve bilmek ki dünyanın neresinde olursa olsun biri seni düşünüyordur. Bu duygu insana bütün zorluklara rağmen yeniden ayağa kalkma gücü verir.

Belki hayat bazen yorucu, bazen karmaşık olabilir. Ama insan kalbinde sevgiyi taşıdığı sürece hiçbir şey gerçekten karanlık değildir. Çünkü sevgi insanın yolunu aydınlatan en güçlü ışıktır.

Sonunda insan geriye dönüp baktığında ne kazandığı parayı, ne de elde ettiği başarıları hatırlar. İnsan en çok sevdiği anları, paylaştığı gülüşleri ve kalbine dokunan insanları hatırlar.

Çünkü hayatın özü aslında çok basittir:
Sevgi varsa hayat güzeldir.

Kadın işte böyle bir gerçektir.

Bazı kelimeler vardır; sadece bir anlam taşımaz, bir dünyayı anlatır.

“Kadın” da işte böyle bir kelimedir.

Kadın; hayatın başlangıcıdır.

Bir çocuğun ilk sığınağı, ilk öğretmeni, ilk sevgisidir.
Bir evin ışığı, bir toplumun vicdanı, bir milletin geleceğidir.

Tarih boyunca medeniyetleri kuranlar sadece ordular ya da krallar olmadı.
Sessizce ama güçlü bir şekilde dünyayı ayakta tutan kadınlar oldu.
Bir anne sabaha kadar başında beklediği çocuğuyla, bir öğretmen sınıfında yetiştirdiği öğrencilerle, bir işçi emeğiyle, bir bilim insanı bilgisiyle insanlığın yolunu aydınlattı.

Kadın, yalnızca bir birey değildir.
Kadın, bir neslin kaderidir.

Ama ne yazık ki dünyanın birçok yerinde kadınlar hâlâ şiddetin, eşitsizliğin ve adaletsizliğin gölgesinde yaşamaya çalışıyor.
Bir kadına yapılan her haksızlık, aslında insanlığa yapılmış bir haksızlıktır.
Çünkü bir kadının kalbi kırıldığında yalnızca bir insan değil, bir toplum yara alır.

Oysa kadın; korkuyla değil sevgiyle yaşamalıdır.
Gözyaşıyla değil umutla yürümelidir.
Şiddetin değil saygının olduğu bir dünyada var olmalıdır.

Kadınların değeri yalnızca bir gün hatırlanacak kadar küçük değildir.
Kadınların emeği, sevgisi ve fedakârlığı takvimlerin sınırına sığmayacak kadar büyüktür.

Bugün Asya’dan Avrupa’ya, Afrika’dan Amerika’ya kadar dünyanın her köşesinde milyonlarca kadın aynı mücadeleyi veriyor:
Sevilmek, saygı görmek ve eşit yaşamak.

Bir toplum kadınlarını ne kadar koruyorsa, aslında kendi geleceğini o kadar koruyordur.
Bir toplum kadınlarına ne kadar değer veriyorsa, aslında insanlığa o kadar değer veriyordur.

Unutulmamalıdır ki güçlü kadınlar güçlü toplumlar demektir.
Sevilen kadınlar mutlu nesiller demektir.
Mutlu kadınlar ise barış dolu bir dünya demektir.

Bu yüzden kadınlara verilecek en büyük hediye çiçekler değil,
şiddetsiz bir hayat,
eşit bir gelecek
ve hak ettikleri saygıdır.

Dünyanın neresinde olursa olsun;
hayatın yükünü omuzlarında taşıyan,
sevgisiyle insanlığı büyüten,
cesaretiyle yarınları kuran tüm kadınlarımızdır.

Kadın varsa umut vardır.
Kadın varsa dünya hâlâ güzel bir yerdir.

Tarih kitapları çoğu zaman savaşları, kralları ve büyük devletleri anlatır.

Ama hayatın gerçek hikâyesi başka bir yerde yazılır: Bir annenin yüreğinde, bir kadının emeğinde, bir kız çocuğunun hayallerinde…

Kadın, sadece bir insan değildir.
Kadın; hayatın başlangıcıdır, insanlığın kalbidir, dünyanın vicdanıdır.

Bir çocuk dünyaya geldiğinde ilk sığındığı yer bir kadının kucağıdır.
İlk öğrendiği sevgi bir kadının kalbinden gelir.
İlk güven, ilk merhamet, ilk umut… hepsi bir kadının varlığıyla anlam bulur.

Kadın; yalnızca bir evin değil, bir toplumun temelidir.
Bir anne yetiştirir, bir öğretmen aydınlatır, bir emekçi üretir, bir bilim insanı keşfeder.
Kadın aslında sessizce dünyayı ayakta tutan görünmeyen bir güçtür.

Bugün Asya’dan Avrupa’ya, Afrika’dan Amerika’ya kadar dünyanın her köşesinde milyonlarca kadın aynı mücadeleyi veriyor:
Saygı görmek, eşit yaşamak ve şiddetsiz bir dünyada var olmak.

Ne yazık ki hâlâ dünyanın birçok yerinde kadınlar; korkunun, baskının ve şiddetin gölgesinde yaşamaya zorlanıyor.
Oysa bir kadına uzanan her şiddet eli, insanlığa indirilen bir darbedir.

Kadın ağladığında sadece bir insan ağlamaz; bir toplumun vicdanı ağlar.
Kadın korktuğunda yalnızca bir hayat değil, bir geleceğin umudu sarsılır.

Oysa kadın; korkuyla değil güvenle yürümelidir.
Gözyaşıyla değil gülümsemeyle yaşamalıdır.
Şiddetin değil sevginin olduğu bir dünyada var olmalıdır.

Kadınlar için gerçek mutluluk; yalnızca bir gün hatırlanmak değildir.
Gerçek mutluluk; her gün değer görmek, her gün saygı görmek ve her gün eşit yaşamaktır.

Unutulmamalıdır ki güçlü kadınlar güçlü toplumlar demektir.
Mutlu kadınlar mutlu nesiller demektir.
Sevilen kadınlar ise barış dolu bir dünyanın en büyük teminatıdır.

Bu yüzden kadınlara verilecek en büyük hediye çiçekler değil;
korkusuz bir hayat,
eşit bir gelecek
ve hak ettikleri saygıdır.

Bugün dünyanın dört bir yanında hayatın yükünü omuzlarında taşıyan, sevgisiyle insanlığı büyüten, emeğiyle yarınları kuran tüm kadınlara bir kez daha teşekkür etmek gerekiyor.

Çünkü kadın varsa hayat vardır.
Kadın varsa umut vardır.
Kadın varsa dünya hâlâ yaşanacak bir yerdir.

Bazı gerçekler vardır ki ne zaman geçer ne de değeri azalır.

Kadın da işte insanlığın değişmeyen en büyük gerçeğidir.

Dünya var olduğundan beri hayatın en güçlü kaynağı kadının yüreğinden doğmuştur.
Bir çocuğun ilk nefesinde, bir annenin sabrında, bir öğretmenin emeğinde, bir kadının sessiz ama güçlü mücadelesinde insanlık yolunu bulmuştur.

Kadın yalnızca bir birey değildir.
Kadın; merhametin, sevginin, fedakârlığın ve hayatın kendisidir.

Bir toplumun gerçek gücü ordularıyla değil, kadınlarına verdiği değerle ölçülür.
Kadınlarını koruyan toplumlar geleceğini korur.
Kadınlarını mutlu eden toplumlar yarınlarını aydınlatır.

Bugün Asya’dan Avrupa’ya, Afrika’dan Amerika’ya kadar dünyanın her köşesinde milyonlarca kadın hayatın yükünü omuzlarında taşıyor.
Kimi anne olarak bir aileyi ayakta tutuyor, kimi öğretmen olarak geleceği yetiştiriyor, kimi emekçi olarak alın teri döküyor, kimi bilim insanı olarak insanlığa yeni kapılar açıyor.

Ama ne yazık ki aynı dünyada hâlâ kadınların gözyaşı da var.
Şiddetin, eşitsizliğin ve haksızlığın gölgesinde yaşamaya çalışan milyonlarca kadın var.

Oysa bir kadına yapılan haksızlık sadece bir insana yapılmış değildir.
O, insanlığın vicdanına vurulan bir darbedir.

Kadın korkmamalıdır.
Kadın susmamalıdır.
Kadın yalnız bırakılmamalıdır.

Çünkü kadın yalnızca bir hayat değildir; bir neslin kaderidir.

Unutulmamalıdır ki kadınların güçlü olduğu bir dünyada barış vardır.
Kadınların mutlu olduğu bir dünyada umut vardır.
Kadınların saygı gördüğü bir dünyada insanlık kazanır.

Bu yüzden kadınlar için söylenecek en büyük söz sadece kutlama değildir.
Onlar için kurulacak en büyük cümle saygıdır.
Onlar için verilecek en büyük hediye ise şiddetsiz, eşit ve onurlu bir yaşamdır.

Bugün dünyayı sevgisiyle büyüten, sabrıyla güçlendiren, emeğiyle yarınları kuran tüm kadınlara bir kez daha teşekkür etmek gerekiyor.

Çünkü kadın varsa hayat vardır.
Kadın varsa sevgi vardır.
Kadın varsa insanlık hâlâ umutla geleceğe yürür.

Kadın yalnızca bir birey değildir.

Kadın; hayatın başlangıcıdır, merhametin kaynağıdır, sevginin en saf halidir.

Bir insanın dünyaya attığı ilk adım bir kadının yüreğinde başlar.
İlk nefes bir annenin duasıyla karşılanır.
İlk güven bir kadının şefkatinde büyür.

İnsanlık tarihine bakıldığında büyük savaşlar, büyük liderler ve büyük devletler anlatılır.
Ama çoğu zaman unutulan bir gerçek vardır:
Dünyayı ayakta tutan görünmeyen güç kadınlardır.

Bir anne gece uykusunu bölerek büyüttüğü çocuğuyla geleceği inşa eder.
Bir öğretmen yetiştirdiği öğrencilerle toplumun yarınlarını aydınlatır.
Bir emekçi kadının alın teri şehirleri, fabrikaları ve hayatın düzenini ayakta tutar.

Kadın; sabrın en güçlü hali, sevginin en derin anlamıdır.

Ancak ne yazık ki dünyanın birçok yerinde kadınlar hâlâ eşitsizlikle, şiddetle ve adaletsizlikle mücadele etmek zorunda kalıyor.
Bir kadının korkarak yaşadığı bir dünyada insanlık tam anlamıyla özgür olamaz.

Bir kadına uzanan şiddet eli, aslında insanlığın vicdanına uzanmıştır.
Bir kadının gözyaşı yalnızca bir insanın değil, bütün bir toplumun kaybıdır.

Oysa kadın; korkuyla değil umutla yaşamalıdır.
Gözyaşıyla değil gülümsemeyle yürümelidir.
Şiddetin değil sevginin hüküm sürdüğü bir dünyada var olmalıdır.

Unutulmamalıdır ki güçlü kadınlar güçlü toplumları doğurur.
Mutlu kadınlar mutlu nesiller yetiştirir.
Sevilen kadınlar barış dolu bir dünyanın temelini oluşturur.

Bugün Asya’dan Avrupa’ya, Afrika’dan Amerika’ya kadar dünyanın dört bir yanında milyonlarca kadın hayatın yükünü omuzlarında taşıyor.
Onların emeğiyle şehirler büyüyor, onların sevgisiyle aileler ayakta kalıyor, onların cesaretiyle gelecek kuruluyor.

Bu nedenle kadınlara verilecek en büyük değer sadece sözlerle değil, gerçek saygıyla ve eşitlikle gösterilmelidir.

Çünkü kadın bir gün hatırlanacak kadar küçük bir değer değildir.
Kadın, her gün saygı duyulması gereken insanlığın en büyük gücüdür.

Kadın varsa hayat vardır.
Kadın varsa sevgi vardır.
Kadın varsa insanlık hâlâ umutla geleceğe yürüyebilir.

Bu düşüncelerle dünyanın neresinde olursa olsun; emeğiyle, sevgisiyle, cesaretiyle dünyayı güzelleştiren tüm dünya  emekçi kadınların 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlu olsun.

Her gün sokaklarımızda kızlarımızı fuhuştan gençlerimizi uyuşturudan kaybediyoruz.

Kadın şiddetin pençesinde, kimi uyuşturucunun bataklığında yok olup gidiyor.

Bu sadece bireysel bir sorun değildir, bütün bir toplumun ve insanlığın  sınavıdır.

En ağır yükü ise anne babalar taşıyor.

Çocuğunu uyuşturucunun pençesinden kurtaramayan bir annenin gözyaşı, kapı kapı dolaşıp çare arayan bir babanın feryadı, aslında hepimize şu gerçeği haykırıyor:

Bu sadece bir evladın dramı değil, toplumun ortak utancıdır.

Ama ne yazık ki bu feryat çoğu zaman duvarlara çarpıp geri dönüyor.

Peki neden?

Küçük kullanıcıları yakalayıp manşetlere taşımakla övünen bir sistem var.

Ama esas sorulması gereken şu: O çocukları zehirleyen baronlara neden dokunulmuyor?

Çeteler neden hâlâ sokaklarda cirit atıyor neden sessiz herkes?

Gerçek çözüm, birkaç gram maddeyle yakalanan gençleri cezalandırmak değil; baronların kökünü kazımak, çetelerin damarını kurutmak ile mümkündür.

Baronlara dokunmayan, bağımlıları kaderine terk eden bir devlet; aslında bağımlılığı besliyor demektir.

Sessizlik, zehir tacirlerinin en büyük müttefikidir.

Üstelik devletin başka bir büyük yanlışı da madde bağımlılarını kendi hallerine bırakmasıdır. Bağımlı bir birey, iradesini çoktan kaybetmiştir.

Onu yalnızca “suçlu” olarak görmek kolaycılıktır.

Nasıl ki suç işleyen biri cezaevine gönderiliyorsa; bağımlı bireyler de cezaevine değil, tedavi merkezlerine gönderilmeli, zorunlu rehabilitasyona alınmalıdır.

Çünkü bağımlılık bir suç değil, toplumu ilgilendiren bir sağlık sorunudur.

Cezaevine ceza vermek kapatmak sorunu çözmez.

Modern tedavi merkezlerinde zorunlu rehabilitasyon, psikolojik destek, eğitim ve meslek edindirme programlarıyla bu gençler yeniden hayata kazandırılmalıdır.

Devletin görevi sadece cezalandırmak değil, aynı zamanda korumak ve iyileştirmektir. Eğer bu sorumluluk üstlenilmezse, hem birey kaybolur hem de toplum kaybeder.

Unutmayalım ki:

Birey, şiddeti reddetmeli, bağımlılıkla mücadele edenlere destek olmalı.

Toplum, dayanışmayı büyütmeli, ailelerin feryadına kulak vermelidir.

Devlet baronlarla hesaplaşmalı, çeteleri bitirmeli, tedavi merkezlerini artırmalı, bağımlıları zorunlu rehabilitasyona yönlendirmelidir.

Bugün duyulmayan her anne çığlığı, yarın kaybolmuş bir hayat demektir.

Çaresizlik içinde kıvranan her baba, aslında bu ülkenin utancını haykırmaktadır.

Bağımlılıkla mücadelede sessiz kalan insanlarımız, kendi geleceğini zehirlemektedir. Ve unutmayın:

Artık  halk konuşmalıdır!

Çünkü insanız.

Hayatı, yaşamayı, insanlarla paylaşmayı, onlara değer vermeyi seviyorum.

Onlar da beni aynı şekilde sevip sayıyorlardır herhalde ve çevreme yaydığım insanlığımız her zaman mutluluk ve huzur olarak bana fazlası ile geri dönüyor.

İnsanların hatalarını bilgelikle karşılıyorum ve olayları iyi yanlarından ele alarak hem onlar hem de kendim için, gelecekle ilgili çok önemli dersler çıkarıyorum.

İnsanların başarılarını takdir ediyorum, onları kutluyorum, en az onlar kadar mutlu olduğumu ve gurur duyduğumu onlara özenle hissettiriyorum.

Çevremdeki insanların statüsü ne olursa olsun mutlaka ve mutlaka bana ihtiyaç duyabilecekleri en az bir iki konu olduğunu düşünerek, bir şeyler verebilmek, faydalı olabilmek adına hazır ve tetikte bekliyorum.

Çevreme verdiğim sevgi ne kadar çok olursa ve karşılıksızsa içimde hissettiğim huzur ve mutluluk duygusunun yüceliği de kat kat artarak çoğalıyor.

Bana hiçlikten verilen hayatın anlamını, amacını ve paha biçilmez değerini düşünmek bile ona sonsuz bir sevgi ile bağlanmam ve şükran duymam için yeterli oluyor.

En azından hayattan insanlığa bırakacağımız ders bu doğaya, bitkilere, hayvanlara koparılamaz bağlarla kenetlendiğimizi, sevgi ve ihtiyaç döngüsü ile bir bütün oluşturduğumuzu, bu dengenin ne kadar hassas ve üzerine titrenecek bir sevgi, ilgi açlığı çektiğini biliyorum ve tüm bunların farkında olarak, şükrederek ve gerekli sağduyuyu her şekilde onlara sunarak yaşıyorum.

Bana sunulan tabiat için, aldığım her nefes için ve etrafımdaki her insan için an ve an teşekkür ediyorum.

Girdiğim her ortamda ışıltılı gülüşümle, o ortamı kutsayarak bir değer kattığımın farkındayım ve aynı şekilde o derin ve inanılmaz kutsanma duygusunun bir çığ gibi büyüdüğüne, beni ve tüm evreni içine aldığına şahitlik etmekten mutluluk ve gurur duyuyorum sevmeselerde ben böyle mutluyum önemli olan zaten huzurlu ve mutlu olabilmek bu yalan dünyada.

Sevgi ile tüm zorlukların üstesinden gelmenin, hayatı sevgi ile yaşanabilir, hale getirip kolay ve değerli kılmanın, hayata hak ettiği değeri vermenin, yaşamın hakkını vermenin dayanılmaz ve tarifsiz hazzını yaşadıkça, içimdeki sevgiyi daha da büyüterek dönüş yolunda büyük adımlarla ilerliyorum.

Bana göre hayatın doğduğu kaynak zaten sevgi pınarıdır.

Sevgi pınarından doğmuş bir hayatı ana besini olan sevgiden başka bir şeyle büyütmeye çalışarak vakit kaybetmek yerine, kolay ve doğru olanı yapıyorum.

Hayatın her zerresinde yaydığım sevgi yansımaları ile değerli ve kalıcı bir iz bırakarak, tüm bu sonsuzluğu saf sevgi ile yaratan o güce yine saf sevgimle karşılık vererek bu yaralı hayata eşlik ediyorum…

Sağlıcakla;

Mutlu olmayı yarına bırakmadan sevmeliyiz sevdiklerimizi karşıya geçmek için nehrin durmasını bekler gibi değil kalpten sevmeliyiz sevdiklerimizi çünkü akan nehirin hiç durmayacağı gibi kalbinizdeki sevginizin de okyanus gibi bir nehir gibi sevdiğinize doğru durmadan akmalıdır.

Parlasın sevginiz her an sevdiklerinizle gökyüzündeki bir yıldız gibi bir özlem kadar sıcak olsun uzak kaldığınız anda sevdiklerinizde anılarız arasında Yollara baksam dersiniz her an onu hissedersiniz yokluğunda anılarda her an bir ışık gördüğünüzde onun sevgisinin aydınlığını varlığını hissedersiniz kalbinizde ve hissettiğiniz anda bile Yatışır özlemleriniz Bir gün karşılaşırız ve bir gün yine o parlak ışığım benim kalbimi aydınlatacak dersiniz Yumamazsınız gözlerinizi Uyumak istemezsiniz ogün

Bütün gölgeler akşam olur bütün ışıklar onun hissiyle yanar aydınlık olur onunla birlikte Üşüyorsunuz dur yokluğunda yapraklar dallar dökülür gibi olur her yerde onun yokluğunda İçimde kış gibi bir mevsim üşüyor.

Oysa onun varlığında gökyüzünde ki bir ay gibi yıldız gibi parlar aydınlanır her yer kalbiniz hayat bulur kuşlar uçmaya başlar dallar yapraklar yeniden canlanır hayat bulur işte böyledir gökyüzünde yıldız gibi sevmek sevdiğinizi umutla beklemek Onla sevdalara yeniden doğarsınız Sabahlar yeniden olur asi ve mavi deniz gibi kükrer kalbiniz.

Büyür kalbinizdeki o sımsıcak sevginiz ışığın rengi değişir güneşin açması bir başka olur gökyüzü masmavi olup her yer sevgi gibi gökkuşağı açar ve kalbiniz ferahlar.

Bu güzel ruhumla sevmek istiyorum seni ben dersiniz sevdiğinize kalpten ve sımsıcak sevgi dolu yüreğimden bütün sevginizi hissettirirsiniz.

Hep gözlerimiz birbirimizi görsün hep yeniden doğmak istersiniz severek birbirinizi yürekten sevmek mutlu olmak sevgimizi yıpratmaz.

Sağlıcakla;

Sevmediğin bir yerde oturulmaz istemediğin yere gidilmez.

Sevgi ve saygı duymadığın insanlara geçen zaman haybeye geçmiş bir zamandır.

İnanmayan insanın Sevgisi ve saygısı ve zorlaması olmaz.

İnanıyırsan Seviyorsan seviyorsundur.

O kadar.

Bunun fazla izahı yoktur.

Bana diyorlar çok şey yazıyorsun diye.

Size ne?

Sizi niye ilgilendiriyor?

Beğenmiyorsanız yazılarımı okumayın.

Ben severekten içten gelerekten yazıyorum.

Ben Güneydoğuluyum.

Bunun ötesi var mı.

Atalarımın toprağı.

Benim çocukluğumun geçtiği yerdir Diyarbekır

Gel de sevme.

En azından insanım deyip insan olanı seviyorum.

Bahar aylarında hevsel bahçelerinde öten bülbül  kuşunun sesini burda duydum hep.

Kendi emeğii ile ektiği karpuz  hasatı ekilen  yerdir memleketim

Şehrinde karpuz yediğimiz yerdir Diyarbekır.

Nasıl sevmem buraları?

Taşına toprağına kurban olurum.

Kalaylı maşrapalardan  ayran şerebet içtiğim yerdir burası.

İnsan sevgisini burada gördüm.

Ekmeğini taştan çıkaran insanların olduğu yerdi buralar.

Sabah ezanında çalışmaya başlayıp akşam ezanında evine dönenlerin yaşadığı yerdir buralar.

Hele yaz aylarında herkesin tarlalarda olduğu köylerdir buralar.

Ahırında birden çok hayvanın olduğu yerler.

Kadınlarının şikayet etmeden gece gündüz çalıştığı çocuklarını büyüttüğü yerlerdir buralar.

Ben buraları sevmeyip te sevgiden saygıdan noksan şehirlerimi seveyim?

Her şeyin menfaat üstüne kurulmuş insanların arasında olmaktan mı mutlu olayım.

Adına siz ne dersiniz bilmem?

Ben mecburiyet diyorum.

Mecburen buralarda kalıyoruz.

Asla şehrimden  hiç vaz geçmedim.

Hiç bir zamanda vaz geçmem.

Seviyorum şehrimi.

Seviyorum şehrimin insanlarını.

Sağlıcakla kalın.

Kendin Senin sesin, senin aklın, senin hikayen, senin bakış açın.

Hak ettiğinden çok daha değerlisin, Öyleyse yaz, çiz, mutlu ol.

Yalnızca senin yaşayabileceğin, senin sahip olabileceğin o hayatı yaşa.

Yaşayacağın bir dünyayı hayal etme, yaşayabileceğin bir dünyayı inşa et.
 

Seni aramayı yazmayı bırakanları sen ara, bütün ilişkiyi sen devam ettir.

Bütün insanlar önemlidir, “onlardan bir şeyler öğren”.
 

Başkalarının sırlarını kimseye anlatma.
 

Yoğunum kelimesini ağzına sakız etme, sürekli zamansızlıktan dem vurma. Unutma, zaman bulunmaz ayrılır.
 

Ben buyum deyip sıyrılma, anlaşılır ol.
 

Sürekli kendi derdini anlatıp durma.
 

Mutsuzluktan beslenme, başına ne gelirse gelsin mutlu olmasını bil.
 

İnsanların hayallerine önem ver, acılarını ve mutluluklarını paylaş.
 

Kendin yapamadığın için başkalarının başarılarını küçümseme.
 

Aradığın yanıt daima bakmadığın yerde karşına çıkar, izleri takip et.
 

Tekrarlamak zorunda kalmamak için, geçmişini hatırla.
 

Senin yanında her şey her zaman kolay gözüksün, zorlaştırma.
 

Önemli olan hayata yıllar katmaktır, yıllara hayat değil.
 

Kurtulman gereken tek şey, “kendi zincirlerindir”.

Ders hiç bitmez”, biz öğrenene kadar devam eder. Kaybetmeyi aklından çıkar. Ya kazanırsın ya da öğrenirsin.

Başına kötü bir şey geldiğinde kimi arıyorsan, “ailen” o’dur.

Nereden ve nasıl geldiğiniz önemlidir, nereye gelmiş olduğunuz değil.
 

Bugün neyi yanlış yaptığını bilmezsen, yarını iyileştiremezsin.
 

Kalp kırmak da nerden çıktı,” insan insana selam verir, dua eder, çay demler”.
 

Soru sormaktan vazgeçtiğin gün, ölmeye başladığın gündür.
 

Eğer mutluluğunuz bir başkasının yaptıklarına bağlıysa, “çok ciddi” bir sorununuz var demektir.
 

Düş ve ayağı kalk, hiç düşmeyenden daha güçlü olacaksın.
 

Başarılı gibi gözükmeyin, “başarılı olun”.
 

Önce hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını göreceksin.

Varsayımlarını bir kenara bırak.

Hiçbir şeye güvenme, Gördüklerini, duyduklarını, insanların sana anlattıklarını, belkide, hatırladığını sandığın şeyleri.

Deneyimlerinin seni sarmalamalarına izin ver, onları bir “sünger” gibi özümse. Beklentilerini sıfırla, ancak o zaman her şeye karşı hazırlıklı olabilirisin.
 

Konu başlığımıza geri dönelim,
Kıyıya köşeye biraz “mutluluk”, belki birazda da “güven” saklayın, günün birinde mutlaka lazım olur.

Sağlıcakla;

 

Kimisi seni isteyerek bırakıp gider kimi de zorunluluğu vardır mecburdur ayrılıp gitmeye ya da ömrü o kadar yeter artık ayrılma vakti gelmiştir.

Peki bir gün çekip gideceğimiz bu dünyada yaşananlar neden?

Savaşlar olurken günahsız çocuklara istismar uygulanıp ölürken insanlık hep susuyor..

Geçenlerde  öz mü öz kızına tecavüz eden baba denemeyecek kadar aşşağlık bir adamın yaptıkları sonrasında düğün evinde küçücük bir çocuğa tecavüz etmeye kalkan başka bir sapığın haberleriyle kahrolduk.

Bu dünya nereye gidiyor siz söyleyin.

İdamın gelmesi gerekirken hapise atılıp yaptıkları vahşet cezalandırılmış mı oluyor.

Aklım almıyor.

Hayatta ne yaşayacağımızı bilmeden günlerimizi geçiriyoruz acaba bugün başımıza ne gelecek demeye kalmadan ansızın hayatınıza bir umut doğar güzel haberler alırsınız mutluluk sizinledir.

Ama birde bunun kötü tarafı var bir tek telefonla hayatınız yerle bir olur ne yapacağınızı bilemez hale gelirsiniz.

Böyle bir hayatta yaşarken birde insanoğlunun yaptıkları var tabi bu ölümlü dünyada neyin çekişmesi neyin kıskançlığı diye düşünür olursun yaşarken gördüklerinden.

Öyle insanlar varki ekmeğini taştan çıkartıp evine bir lokma götürebilmek için sabahtan akşama kadar bütün herşeye katlanır dişini tırnağına takar.

Çünkü başka çaresi yoktur evinde çocuğu mama bekler, eşi ekmek.

Birde varlığın içinde daha nasıl harcarım nasıl hava atarım diyerek günlerini boş boş geçirip anne baba parası yiyenler var tabi hayatın ne olduğunu sorumluluğu bilmeden yaşar giderler bir gün ellerinde ne var ne yok gidene kadar da öylece devam eder bu saçma hayat.

Hayat böyle işte kimi yokluk içinde çırpınır kimi varlık içinde parayı bitiremiyorum diye kendini yer bitirir. Kimi caniliğiyle insanların hayatlarını mahvederken , kimin canını yaksam hangi aileye zarar versem diyerek dünyada gündeme oturabilirim diye düşünür.

Ama hayat bu bir ezanla dünyaya gelip selayla gideceksin.

Neyin derdini yaşarsın da bunları yaparsın ey insanoğlu.. İnsanlık bitiyor,  tükeniyor.

Sağlıcakla;

Peki Facebook, İnstagram ve diğer sosyal medyalara ne demeli bu sosyal mecralarda tanışıp yalanlarla bir birini kandıran kandırana. Hatta önce sanal aşk yaşayıp bir birlerini dolandırdıktan sonrada Televizyon kanallarına çıkıp kendilerini daha da rezil ediyorlar. Ahlakın bozulmasından ziyade bir de insanlara örnek oluyorlar. Üstelik son dönemlerde bu artık abartılmaya başlandı. Hangi kanalı açarsanız karşınıza bu çıkıyor. Ya da yemek programları ne demeli.

Gelin ile  kaynananın yarışmasından ziyade  yarışmacıların kavgalı hâlleri dikkat çekiyor . Ve bunlar hepsi hep sosyal medyada fenomenlik uğruna. Ama kendilerini rezil ettiklerinin farkında bile değiller. Sadece bu değil. Ya o uygunsuz dizilere ne demeli. Aile kültürüne uymayan, toplumun değer yargılarını yerle bir eden senaryolar aldatmalar, cinayetler, dolandırıcılıklardan geçilmiyor.

Bu mu bizim kültürümüz, geleneğimiz ve göreneğimiz. Hatta aile yapımız.

Bu yüzden tez zamanda hatta hemen bu programların kontrol altına alınması gerekmektedir. Yoksa aile diye bir şey kalmayacağı gibi sonuçlarının da çok acı olacağı gün gibi aşikar.

Aşk, temelde bir birliktelik hâli, bir arada olmayı seçmektir.

İki insanın, hayatlarını birlikte sürdürmeye gönüllü olmasıdır. Bir rıza, bir kabulleniş vardır.

Romantik ilişkiler üzerine kesin yargılarda bulunmak zordur.

Ben aşka dair ilk yargı cümlesini, şehirlerarası yolculuk yaptığımda bir otogarın büfesinde satılan aylık bir dergide okudum: "Aşk insanın kendine yenilmesidir." Etkilenmiştim.

Ancak şimdilerde bana göre, insan, kendi benliğini bulmadan, özgürlüğünü tanımadan, bir başkasıyla gerçek anlamda bütünleşemez.

Önce kendine inanmak gerekir. Olumlu ya da olumsuz ne olursa olsun, karşılaşacaklarınla başa çıkabileceğine güvenmek.

Çünkü aşk, iki yarımın birleşip bir bütün olmasından çok, iki tam insanın bilinçli bir tercihle yan yana durabilmesidir.

Bilimsel ya da pratik her yorum, aşkın geçici olduğunu söyler. Kalıcılık, onun zamanla sevgiye ve saygıya evrilmesiyle mümkündür. Bu klişe gibi görünse de, içinde bir hakikat barındırır.

Birlikte olmak her zaman aynı mekânda olmayı gerektirmez. Gönüllü bir yakınlık, düşünsel bir birliktelik yeterlidir.

Aslında aşkın evliliğe dönüşmesi de, toplumsal bir sözleşme, bir tür kültürel dayatmadır belki.

Ama öte yandan, insanlığın yerleşik yaşama geçişinden bu yana evlilik, birlikte yaşamayı sürdürülebilir kılmak adına bir çözüm yolu olmuştur.

Günümüzde, yalnız kalabilmenin erdemi ve önemi anlaşılmıştır.

Ama hayatın her anını bir başka kişiyle karşılama durumu, insana iyi gelen bir şey olduğu da doğrudur.

Güzel bir güçtür bu, bir dayanışmadır, bir umut hâlidir.

İlişkiler hakkında uzman değilim.

Lakin yine de sözleri seven bir kadın olarak şunları söylemek isterim:

Milyarlarca insan arasında bir kişiyle bütünleşme kararı nasıl verilir? Belki de cevap, netlikte saklıdır. Açık, dürüst bir iletişim kilidin anahtarıdır.

Aşkın pazarında şüpheye yer yoktur.

Güven esastır.

Toplumun “kusur” olarak tanımladığı şeyler bir kenara bırakılır o deryada.

En iyi insan diye bir düşünce yoktur.

İnsan, olduğu hâliyle sevilir.

Mükemmellik değil, gerçeklik tercih edilir. Ve böylece aşk, evrilir, dönüşür, gelişir.

Doğru ilişkide insan acı çekmez.

Ne duygusal ne maddi ne de manevi bir açlık kalır.

Aşkın sofrasından doymuş bir şekilde kalkmak zaruridir.

Kıyasa, başkalarının düşüncelerine yer olmayan bir alandır bu.

Orada yalnızca yaşamak vardır. Geçmişi yargılamamak ve ilişkiyi biricik hâliyle kabul etmek… İçinde olduğun anı bilirsin sadece. Bazen dönüp geriye baktığında “Aa!” diye şaşırırsın. Ama o anı yaşamışsındır; bu da insana dairdir.

Aşk, dikkat de ister, gözlem de ister.

Aşk, vicdanlı davranmayı gerektirir.

Tıpkı bitkilere verilen can suyu gibi.

Ama bu can suyu, tek seferlik değil, her daim verilmeli, hep yanımızda olmalıdır.

Selvi Boylum Al Yazmalım filminin o eskimeyen repliği durum kurtarıcıdır bu safhada: “Sevgi neydi? Sevgi emekti.”

Aşk, o emekle beslenir. "Başkası olsa yapmazdım ama senin için yapıyorum." diyebilmektir.

Kimi zaman düşünmeden, ama çoğu zaman cesurca kararlar alabilmektir.

Aşk tez canlıdır da. Başlarken beklemeye gelmez. Yola çıktıktan sonra da sabretmeyi öğretir insana.

SEVGİ VE AŞKLA KALIN..

Bu yazıda dünyada bilinen en ağır kuşatmadan bahsedeceğim. Bilinen şehir kuşatmalarının aksine bu kuşatmayı mükemmel kılan birçok şey var; Şehir sakinlerinin Mîr'lerine yani liderlerine olan sadakatleri ve en önemlisi barbar Moğollara şehrin anahtarını vermeyip bir ilki yapan, denenmemişi deneyen, kahramanca direnen Selahattin-i Eyyubi'nin kardeşi Melik Adil'in torunu 'Mîr Muhammed Kamil' 'in cesareti, yiğitliği, halkına olan sevgisi ve sahip olduğu mükemmel savaş sanatı...

Babasının amcası Selahattin-i Eyyubi gibi savaşçı ve takva sahibi olan Mir Muhammed Kamil, şehre yaklaşan Moğolların şehri bize teslim et teklifine 'Hayır' cevabını veriyor. Moğollar bir şehri kuşatmadan önce şehre varmadan önce bir heyet gönderip şehrin anahtarını istiyorlarmış. Var olan bu alışkanlığı dünyada ilk bozan kişi Mîr Muhammed Kamil ve direnen ilk şehir Meyyafarikin (Silvan, Diyarbakır)'dır.

Hulagu'nun komutasında ki Moğol ordusu Meyyafarikin (Silvan)'ı kuşatır. Muhammed Kamil ve askerlerini esir almak ister. Moğol ordusu sadece Moğollardan müteşekkil değildi. Gürcü Broşa komutasında ki Gürcü askerler, Ermenilerin Mir'i Savate komutasında ki Ermeni askerler ve maalesef Müslümanlarda Hulagu'ya destek veriyorlardı. Müslüman olan Mardin ve Musul Mirleri de Moğollara destek için Meyyafarikin surlarına kadar gelmişlerdi. Hem de o zamanın en teknolojik silahı olan 'Mancınık'ları ile.

Ermeni Prensi Prosh Khaghbakian, Ermeni Zakaryan-Mhargrdzeli hükümdarı I. Şahinşah ile birlikte büyük bir Gürcü ve Ermeni kuvvetinin Hülâgû'nun Moğol birliklerinden çok daha küçük bir kuvveti desteklemesine öncülük etti. Askeri birimleri de katıldı ve kısa süre sonra Moğolların Şam Kuşatmasına (1260) da katılacaklardı. Zengi hükümdarı Bedreddin Lülü'nün İsmail bin Lülü (1259-1262) adlı oğlu ve halefi, babasının yolundan devam etti ve aynı zamanda Meyyâfârikîn Kuşatması'nda, birlikler ve kuşatma mühendisleriyle birlikte Hülâgû'nun Moğol birliklerini desteklemişlerdi.

Müslüman olan Muhammed Kamil'in karşısında hem ehli kitap (Ermeniler ve Müslümanlar) ve hem de islami tabir ile ehli kitap olmayan 'Kafir' bir ordu vardı. Bunları bir araya getiren nedenler farklıydı. Moğollar için yağmalamak,yok etmek, yakmak ve talan etmek bir kültürdü. Ermeniler için Büyük Tigran ruhu, Müslümanlar (Mardin ve Musul Mirleri) için de ihanet etmek, ganimetlerden pay almak, dindaşlarını ve en önemlisi soydaşlarını korkakça bir tercih ile yok olmalarına vesile olmak. İşin en acı olanı da zaten buydu. Muhammed Kamil her şeyin farkındaydı. Direnmeye karar vermişti.

Son Cuma hutbesini okuyan Mir Muhammed Kamil, şehir sakinlerine isteyenlerin şehri terk edebileceklerini, hiçbir engelde bulunmayacağını ilan etmişti. Ama hiçbir şehir sakini şehri terk etmedi. Ve Muhammed Kamil'e Meyyafarikin'in son ana kadar kendisi ile birlikte savunacaklarına dair söz verdiler. Nitekim öyle de oldu.

Hulagu'nun çok acelesi vardı. Bağdat'ı kuşatmaya gitmeliydi. Ama Meyyafarikin'in direnişi tercih etmesi onu kızdırmıştı. İlk defa bir şehir ona ve ordusuna karşı direnme kararı almıştı. Oğlu 'Yeşmut'uMeyyafarikin'i en kısa sürede alması için ordunun başında bırakıp Bağdat'a doğru yol aldı. Bağdat'ı Araplardan sadece 6 günde aldı. Ama Meyyafarikin hala (2 yıl) alınmamıştı. Oğlu Yeşmut'a bir mektup gönderdi. Mektup'ta şunları yazdı; "Hilafet merkezi ve Abbasilerin başkenti Bağdat'ı altı günde teslim aldım. Bakıyorum iki yıl oldu sen hala Meyyafarikin'i Mir Muhammed Kamil'den teslim alamadın?"

Hulagu mektup ile birlikte komutanı değiştirdi. Yeşmut'un yerine Sontay'ı tayin etti. 2 yıl direnen Meyyafarikin şehrinde hiçbir şey eskisi gibi değildi. Şehrin surları kuşatma altındaydı. Bu süre zarfında hububat ve bilimum gıda şehre girmiyordu. İçme suyu kaynakları ve tarımsal su kaynakları da kesilmişti. Ölü hayvanların hatta insanların bile leşlerini yemeye başlamışlardı. Şehir perişan bir haldeydi. Ama tüm bunlara rağmen Büyük Komutan Mir Muhammed Kamil direnmeye devam ediyordu. Yenileceklerini bile bile Meyyafarikin sakinleri ve askerleri hep birlikte direnmeye devam ediyorlardı.

Uzun kuşatmanın dehşeti dönemin Ermeni tarihçi Kirakos Gandzaketsi tarafından şöyle anlatılmıştı:

"Temiz ve kirli hayvanları yediler, sonra yiyecek kalmayınca insanları yemeye başladılar. Güçlü zayıfı yiyordu. Fakir insanlar tükenince birbirlerine düşman oldular. Babalar oğullarını, kadınlar da kızlarını yerdi; ve rahimlerinin meyvesini esirgemediler. Aşıklar sevdiklerinden, arkadaşlarından, tanıdıklarından vazgeçtiler. Ve yiyecek stoku o kadar azalmıştı ki, bir "litr" insan eti yetmiş dahekan'a satıldı. İnsanlar ve yiyecek tamamen tükenmişti, üstelik sadece orada değil (şehirde) ama tehlike diğer birçok bölgeyi de tehdit ediyordu, çünkü şehri kuşatanlar, zaten Tatarlar tarafından zapt edilen toprakları vergi toplama ve onlara yiyecek ve içecek taşıma yoluyla taciz ediyorlardı. Kışın dağları kaplayan kar yağışından dolayı çok sayıda insan hayatını kaybetti." Kirakos, Ermeni Tarihi. (Eastmond, Antony (1 Ocak 2017). Tamta's World: The Life and Encounters of a Medieval Noblewoman from the Middle East to Mongolia. Cambridge University Press. s. 373)

Mir Muhammed Kamil aldığı kararı en yakın komutanları Enbar ve Seyfettin ile paylaşmaya karar veriyor. Sur'un dışına çıkıp Sontay ile göğüs göğüse çarpışmak istediğini söylüyor. Enbar ve Seyfettin ona destek veriyorlar. Hep birlikte 'Kulfa Kapı'dan çıkıp Moğol Komutanı Sontay'a çağrıda bulunarak meydan muharebesi için hazır olduklarını söylüyorlar. Oldukça fazla bitkin ve yorgun olan Mir Muhammed Kamil ve savaşçıları tüm güçleri ile çarpışıyorlar. Uzun ve yorucu çarpışmadan sonra Mir Muhammed Kamil esir alınıyor. Enbar ve Seyfettin orada öldürülüyorlar. Meyyafarikin 2 yıl aradan sonra düşüyor.

Mir Muhammed Kamil Bağdat'a Hulagu'nun yanına esir olarak götürülüyor. Hulagu Mir'i bir halıya sarıp atlarla üzerinden geçiyor. Daha sonra gaddarlığın ve zalimliğin verdiği hırs ile Mir'in vücudunun bir kısmını canlı canlı kesip Mir'e yedirmeye çalışıyor. Mir Muhammed Kamil zalimce öldürülüyor.

İki yıl süren kuşatmanın ardından şehir nihayet ele geçirildiğinde Müslümanlar katledilmiş, ancak Hristiyanlar kurtulmuştur. Hristiyan kutsal emanetleri toplayıp Ermenistan'a, özellikle de Hağpat Manastırı'na götürdüler.

Çatışmada Kachenli Ermeni Prensi Sevata öldürülmüştü. Ermeni yazar Vartan'a göre o, "Tanrı'ya ve İlhan'a her zaman sadık olan ölümsüz tacı kazandı; İsa uğruna kanlarını paylaşanların zaferini paylaşacak".

Eyyubi hükümdarı Kâmil Muhammed, 7 Nisan 1260'ta (23 Rabia II 658) Meyyâfârikîn'in Moğolların eline geçmesiyle, öldürülmüştü.

Bu arada Hülâgû, Kilikya Ermeni Krallığı'ndan I. Hethum'un güçleri ve Antakya Prensi VI. Boemondo'nun Haçlıları eşliğinde Suriye'nin geri kalanını fethine devam etti. Gürcü hükümdarı VII. Davit, 1258 Bağdat Kuşatması'nda büyük kayıplar verdiği gerekçesiyle Moğolların Suriye'deki seferlerine daha fazla Gürcü-Ermeni askeri göndermeyi reddetmiştir. Suriye'de kalan Eyyubi devletlerinden Halep, Halep Kuşatması'nda (1260) düşerken, Humus, Hama ve Şam barış teslim olmuşlardı. (Wikipedia)

Eyyubilere karşı; İlhanlılar, Zakaryanlar, Proşyanlar ve Zengiler hep birlikte savaşıyorlardı. Meyyafarikin Miri Muhammed Kamil'e karşı savaşan komutanlar ise; Çağatay, Yeşmut, Sontay, Prosh Khaghbakian, I. Şahinşah ve İsmail Bin Lülü vardı.

Meyyafarikin direnişinden sonra tüm dünyada şu algı oluşuyor; 'Moğollara karşı direniş gösterile biliniyor. Barbar Moğollar o kadar savaşçı bir millet değil. Sağlam bir direniş gösterile biliniyormuş'

Şehir Moğollara yenik düştü ama muazzam direniş ile tarihe adını yazdırdı. O şehrin adı: Meyyafarikin'dir. Yani Silvan'dır. O komutanın adı ise Mir Muhammed Kamil'dir.

Ruhları şad olsun…

Bunu fırsat bilen ve yangından mal kaçırmak isteyen tüccarlar her dönem bunun keyfini çıkarmayı da ihmal etmediler. Surların dibine beton döküp zevksiz mimarinin dünyada ki en kötü örnekleri olan binalar yapandan tutun tarihi değeri paha biçilemez olan eserlerin üstüne bina dikmeye kadar bu şehre her türlü kötülüğü yaptılar.

Silvan Belediye'si hiçbir dönem bu kötülükleri görmedi. Hatta imar vererek (Örneğin: Zembilfroş surlarının dibinde ki beton yapılar) bu kötülüğe idari ve yerel yönetim desteği verdi. Sur koruma bandını hiçe sayan Silvan Belediyesi, Sur koruma bandında olan ve yoksulların ikamet ettiği metruk duruma gelmiş evlere yoksullarca yapılmak istenen basit tamir ve tadilata dahi izin vermiyor. Yani muktedir ve kapital anlamında varlıklı olmayanlar söz konusu olunca bildiğimiz Belediyeciliği gerçekten de yapıyorlar. Bunun onlarca örneği var.

Zamanın da tarihi dokuyu imha eden ucube binalara İZİN ve RUHSAT veren Silvan Belediyesi, müstakil yoksul evlerine her türlü zorluğu çıkartıyor. Özellikle 1990 ve sonrası hangi parti Belediye'de koltuğa oturmuşsa bu kadim şehre aynı kötülüğü yaptılar. Ruhsat olaylarında dönen rantın getirdiği iştah ile şehrimize çok kötülükler yaptılar

Durum böyle olunca zamanla tarihi eserlerimiz yok edilmekten öteye talan edildi. Anadolu, Ortadoğu, Asya, Ön Asya ve Batılı medeniyetlerin gelip giderken mükemmel eserler bıraktıkları bu kadim şehir evlatları tarafından ölüme terk edilmiş bir yaşlı gibi can çekişmeye devam ediyor.

Yaraları olan bu şehrin yaralarını hiçbir yönetici bırakın tedavi etmeyi pansuman dahi etmiyorlar. Siyasetçisi, yerel yönetimi ve kamu idareleri şehre gereken değeri vermiyorlar. Tarihi eser zengini bu şehrin kıymetini de bilmiyorlar. Beton ekonomisi etrafında pervane gibi dönüyorlar. Beton dökmekte yarış halindeler. Belediyenin ruhsat desteği ile kabaran iştahlar merkezi idarenin ilgisizliği ile birleşince beton dökücüler için yeni fırsatlar doğuyor.

Betona beton döküp asıl konumuza dönelim

Tarihi eser anlamında oldukça varlıklı ve zengin olan bu şehre neden turist gelmiyor? Belediyemiz var? Kaymakamlığımız da var. Derneklerimiz de var. Bu şehrin faydası için yola çıktıklarını iddia eden envai çeşit siyasi partilerimizde var peki neden bacasız fabrika olan 'Turizm' e ve 'Turiste' kapalıyız? Neden kafileler gelmiyor?

Yanı başımızda ki 'Midyat' örneğine baktığımızda istendiği zaman yapıla bilindiğini görebiliyoruz. Midyat'ın turizm master planı çok mükemmel ve takdire şayan bir plan. Çokta başarılıdırlar. Türkiye'nin turizm çalışmaları anlamında örnek ilçesi. Kendilerini tebrik ediyorum. Harika işler çıkartıyorlar.

Midyat'ın sosyal mecraları haftada 1-2 defa 'Malabadi Köprüsü' nü paylaşıyorlar. Çokta iyi yapıyorlar. Her hafta binlerce insana hatta milyonlarca insana ulaşıp köprümüzü tanıtıyorlar. Yerel yönetimlerimizin ve STK'larımızın yapmadığını onlar yapıyorlar. Neden yapıyorlar? Midyat'a gelirseniz Malabadi Köprüsünü de görebilirsiniz demek istiyorlar. Bu utanç hepimizin.

Belediyemiz turizmin gelişmesi için birimler kurmakta gecikmedi mi? Kaymakamlığımızda bu anlamda belediyemize destek verip Turizm Bakanlığının destek ve projelerini Silvan'a getirebilir. Kaymakamlık ve Belediye koordineli bir şekilde çalışıp şehrin turizminin gelişmesi için ortak faaliyetlerde bulunup mükemmel işler çıkartabilirler?

Günümüze kadar belediye de yönetime talip olan ve yöneten belediye idarecilerinin ilgisizliği ve basiretsizliği olmasaydı Belediye'nin ve Kaymakamlığın logosu olan 'Malabadi Köprüsü'ne bizimdir deyip çalışmalar yapan komşumuz Batman'da ki STK'lar bu cesareti sizce başka nereden alıyorlar?

Tabi ki idarecilerin vizyonsuzluk ve ilgisizliğinden alıyorlar. 20 yıl önce konuyu dile getirdiğimizde yanımızda hiçbir Kaymakam ve Belediye Başkanı görmedik. Bu şehri sevenlere destek vermediler. Adeta herkes kendi dönemini bitirmenin derdindeydi. O günlerden bugüne kadar hiçbir idareci çıkıp da konu hakkında resmi bir girişimde bulunmadı. 3-5 Silvan gönüllüsü gençlerdik o zamanlar. İmza kampanyasından tutun basın açıklamalarına kadar her şeyi yaptık. Valiler açıklama yapmak zorunda kalmışlardı. 2000'li yılların başında yani Silvan'a dair duyarlık gösterdiğimiz o dönemlerde Diyarbakır'ın kıdemli gazetecisi Naci Sapan şunu yazmıştı: 'Batmanlı hemşerilerimiz köprü istiyorlarsa onlara On gözlü köprünün iki gözünü verebiliriz'

O günden bugüne kadar gelinen noktada Silvan'da ki idari ve yerel yönetimlerin ilgisizliğinden başka da bir şey görmedik. Her şey ama her şey radikal politik olayların gölgesinde kaldı.

Bakanlık bacasız fabrika olan Silvan turizmine ve tarihi varlıklarına yatırım yapmalı, yerel yönetim (Belediye) daha güzel ve yaşanılabilir ekonomik katma değeri olan müreffeh bir Silvan istiyorsa aynısını yapmalı.

Zaten siyasilerin Silvan'ın sanayi anlamında kalkınması için hiç bir şey yaptıkları yok. Elimizde katma değeri ve potansiyeli yüksek turizm diye bir gerçeğimiz varken bu ilgisizliğe anlam vermekte hep zorlandık. Kürtçe'de bir deyim var: Xwedê noka dide mirovê bê diran (Allah nohutu dişi olmayana veriyor). Ne kadar doğru bir tanım. Silvan'ın elinde bir avuç nohut var ama dişleri yok!

Silvan, farklı medeniyetlere ev sahipliği yapmış ve bu medeniyetlerin izlerini günümüze kadar taşımış bir şehir. Mükemmel tarihi yapıları, el sanatları, yerel mutfağı ve gelenekleri ile Silvan, kültür turizmi için eşsiz ve mükemmel bir destinasyondur.

Özellikle Malabadi Köprüsü gibi önemli tarihi eserler, bölgenin turizm potansiyelini artıran en önemli unsurlardandır. Ne yazık ki, Silvan'ın bu kadar zengin bir potansiyele sahip olmasına rağmen turizm alanında beklenen gelişme günümüze kadar kaydedilememiştir. Bunun başlıca nedenleri arasında yerel yönetimlerin ilgisizliği, turizm altyapısının yetersizliği, tanıtım eksikliği ve kontrolsüz yapılaşma gösterilebilir.

Çözüm önerileri

Silvan'ın turizm potansiyelini değerlendirmek için aşağıdaki önlemler alınabilir:

Turizm master planı hazırlanması: Silvan'ın tüm turizm potansiyelini ortaya koyacak ve sürdürülebilir bir turizm modeli geliştirecek kapsamlı bir plan hazırlanması.

Turizm bürosunun kurulması: Turistlere bilgi verme, rehberlik hizmetleri sunma ve bölgenin tanıtımını yapma gibi görevleri üstlenecek bir turizm bürosunun kurulması.

Tarihi dokunun korunması: Tarihi eserlerin restorasyonu, koruma altına alınması ve yeni yapılaşmalarda tarihi dokuya uygunluğun sağlanması.

Turizm altyapısının geliştirilmesi: Konaklama tesislerinin sayısının artırılması, ulaşım imkânlarının iyileştirilmesi ve turizm rotalarının belirlenmesi.

Tanıtım çalışmalarının yoğunlaştırılması: Silvan'ın tarihi ve kültürel zenginlikleri, ulusal ve uluslararası platformlarda etkin bir şekilde tanıtılmalıdır.

Yerel halkın katılımının sağlanması: Turizm sektörünün gelişmesi için yerel halkın bilinçlendirilmesi ve katılımının sağlanması büyük önem taşıyor. Çünkü olası sektörel gelişmelerden en çok yerel halk ve esnaflar faydalanacak.

Silvan, sahip olduğu zenginlikleriyle Türkiye'nin en önemli turizm merkezlerinden biri olma potansiyeline sahiptir. Ancak bu potansiyelin gerçekleşmesi için yerel yönetimlerin, sivil toplum kuruluşlarının ve tüm vatandaşların ortak çalışması gerekmektedir. Tarihi mirasın korunması ve sürdürülebilir turizm modelinin benimsenmesi, Silvan'ın geleceği için kritik öneme sahiptir.

Her şey güzel şehrimiz Silvan için...

Özgür Taburoğlu, Bilkent Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği eğitimi alması ve ardından Hacettepe Üniversitesi'nde Sosyoloji doktorası yapması, onun disiplinlerarası bakış açısının ve derinlemesine analiz yeteneğinin temelini oluşturduğuna kanaat getirdim. Lâkin, Ankara'da mühendis olarak çalışmaya devam ederken, bir yandan da modern dünyanın karmaşık dinamiklerini, insan ve makina arasındaki etkileşimleri ve geleceğin şekillendirici güçlerini ele alan zengin bir külliyat ortaya koyduğunu çok sonra öğrendim. Taburoğlu, yayımladığı eserlerle sadece düşünsel birikimini sergilemekle kalmamış, aynı zamanda genç kuşaklara yol gösteren, adeta ufuk açıcı bir rehber.

Disiplinlerarası bir köprü: Bilim ve beşeri bilimlerin kesim noktası

Taburoğlu'nun entelektüel serüveni, bilgisayar mühendisliği gibi rasyonel ve sistematik bir alandan sosyoloji gibi insan ve toplum odaklı bir alana uzanmasıyla dikkat çekiyor. Bu iki farklı disiplindeki yetkinliği, ona olaylara çok boyutlu bakabilme ve farklı alanlar arasında köprü kurabilme yeteneği kazandırmış. "Dünyevi ve Kutsal: Modernlerin Maneviyat Arayışları" (2008) gibi erken dönem çalışmalarıyla manevi boşluk ve arayışları irdeleyen Taburoğlu, "Kent Efsaneleri: Zamanımızın Batıl İnançları ve Takıntıları" (2011) ile modern toplumun irrasyonel yanlarını gözler önüne sermiş. Bu eserler, onun toplumsal olguları derinlemesine anlama çabasının ilk örnekleridir diye düşünüyorum.

İnsan, teknoloji ve gelecek: Geleceğin anahtarları

Özgür Taburoğlu'nun düşünsel serüveninde merkezi bir yer tutan konulardan biri, şüphesiz ki insan ve makine arasındaki etkileşimdir. Özellikle "Yapay Zeka 101" adlı eseri, bu alandaki derin kavrayışını ve ileri görüşlülüğünü açıkça ortaya koymaktadır. Bu eseri okuduktan sonra günümüzde yapay zekâ ve otomasyonun hayatımızın her alanına nüfuz ettiği bir çağda, Taburoğlu'nun kitapta ki analizleri oldukça açıklayıcıydı. Yapay Zekâ’nın nasıl bir mimari yapıya sahip olduğunu anlamakta gecikmiyorsunuz. Taburoğlu, teknolojinin sadece bir araç olmadığını, aynı zamanda insan algısını, toplumsal yapıları ve bireysel deneyimleri derinden etkileyen bir güç olduğunu vurguluyor. Kendisinin bahse konu bu ve benzer çalışmaları, bu dönüşümü anlamak, potansiyel fırsatları değerlendirmek ve olası risklere karşı hazırlıklı olmak için kritik bir rehber niteliğindedir.

‘Yapay Zekâ 101’ eserini okuduktan sonra diğer eserlerini de inceleme fırsatım oldu. Taburoğlu’nun modern toplumun karmaşık yapısını ve dijitalleşmenin getirdiği dönüşümleri derinlemesine sorguladığını fark ettim. Düşünce dünyasında insan, onun varoluşsal arayışları ve anlam inşası önemli bir yer tuttuğunu fark etmekte gecikmedim. Özgür Taburoğlu'nun düşünce dünyası, disiplinlerarası bir sentez, derinlemesine analiz yeteneği ve geleceğe yönelik öngörülerle karakterize edilen oldukça zengin ve çok katmanlı bir yapıya sahip olduğunu da anlamakta gecikmedim. Bilgisayar mühendisliği ve sosyoloji eğitimlerinin kesişim noktasında konumlanan düşünsel evreni, onu günümüz entelektüel sahnesinde benzersiz kılan temel özellikler olduğunu söyleyebilirim.

Mühendislik eğitimi ona analitik, sistemli ve rasyonel bir bakış açısı kazandırırken, sosyoloji eğitimi ise toplumsal dinamikleri, insan davranışlarını ve kültürel fenomenleri anlamaya yönelik derin bir empati ve eleştirel bir perspektif sunuyor. Bu iki zıt gibi görünen alanın birleşimi, onun konulara tek boyutlu bakmak yerine, hem teknik hem de insani yönleriyle yaklaşmasını sağlıyor. Örneğin, yapay zekâ gibi bir konuyu sadece algoritmik bir yapı olarak değil, aynı zamanda insan bilinci, toplum üzerindeki etkileri ve etik boyutlarıyla birlikte ele alması bu yaklaşımın bir sonucu olduğuna kanaat getirdim.

Taburoğlu, makine ve insan arasındaki etkileşimi sadece teknik bir mesele olarak ele almıyor; aynı zamanda felsefi, sosyolojik ve etik boyutlarıyla birlikte inceliyor. "Nazar: Başkası Nasıl Görür" (2017) gibi eserlerinde görülen, başkasının bakışı ve algısının birey üzerindeki etkisi üzerine yaptığı çözümlemeler, dijitalleşen dünyada görünürlüğün ve izlenmenin artmasıyla daha da önem kazanan konulara ışık tutuyor. Bu bağlamda, "Hayaletbilim: Gündelik Hayatın Yapısökümü" (2024) gibi son dönem çalışmaları, modern yaşamın görünmez yapılarını ve bireyin bu yapılar içindeki konumunu sorgulayan cesur bir yaklaşımı gözler önüne sergiliyor.

Edebiyat ve felsefe kesişimi: Anlatının gücü

Bence yazarın eserleri, konuları sadece bilimsel veriler ve toplumsal analizlerle ele almakla yetinmeyip, aynı zamanda edebiyatın estetik derinliğinden ve felsefenin düşünsel sorgulamalarından beslenerek çok daha katmanlı ve kapsayıcı bir boyut kazandırabilir. Taburoğlu, bunu başarmış bir yazar ve düşünür.

Taburoğlu'nun eserleri sadece bilimsel ve sosyolojik analizlerle sınırlı değil; aynı zamanda edebiyat ve felsefe alanındaki derin bilgisiyle de beslenir. "Resim, Söz ve Yazı: İmge Yaratmanın ve Bozmanın Yolları" (2013) ve "Tanpınar Sözlüğü: Şahsi Bir Masalın Simgeleri" (2019) gibi kitapları, onun estetik duyarlılığını ve dilin, imgenin ve anlatının insan deneyimini şekillendirme gücüne olan inancını gösteriyor. Özellikle "Anlatı Desenleri" serisi (Oğuz Atay, Samuel Beckett, Bilge Karasu, Leyla Erbil, Marcel Proust üzerine yazdığı beş ayrı kitap), Türkiye ve dünya edebiyatının önemli isimlerinin eserlerini felsefi ve sosyolojik bir perspektifle yorumlayarak, anlatının karmaşık yapısını ve insan zihnindeki derin izlerini açığa çıkarıyor. Bu seri, genç okurlara klasik metinleri farklı bir gözle okuma ve anlama imkânı sunarak, edebiyatın sadece bir sanat dalı değil, aynı zamanda bir düşünce biçimi olduğunu gösteriyor diye bilirim.

Toplumun nabzını tutan bir düşünür

Özgür Taburoğlu, eserlerinde sadece evrensel ve soyut konuları değil, aynı zamanda modern toplumun güncel meselelerini de cesurca ele alıyor. "Alışveriş Merkezinde Yaşayan Adam" (2020) gibi romanvari deneysel eserleri ve "Hakikat-Sonrası Olaylar ve Nesneler" (2023) gibi felsefi denemeleri, post-truth yani ‘hakikat sonrası ve gerçeklik ötesi’ çağına dair derinlemesine analizler sunarak, gerçeğin inşası ve algılanışı üzerine düşündürür. "Tesisatın Gizemi: Bir Altyapı Yöneticisinin Başından Geçenler" (2023) ise, günlük hayatımızın arka planındaki görünmez sistemlere dikkat çekerek, modern yaşamın kırılganlığını ve karmaşıklığını gözler önüne seriyor. Bu eserler onun toplumsal duyarlılığının ve eleştirel bakış açısının adeta birer yansıması.

Özgür Taburoğlu, mühendislik ve sosyoloji disiplinlerini başarıyla harmanlayan, felsefi derinliğiyle edebiyatı yorumlayan ve teknolojik gelişmeleri sosyolojik bir perspektifle değerlendiren çok değerli bir düşünür. O, sadece geçmişi ve bugünü anlamakla kalmıyor, aynı zamanda geleceğin potansiyelini ve zorluklarını öngörerek genç kuşaklara yol gösteriyor.

    Makine ve insan arasındaki etkileşimi anlamak, gelecekteki teknolojilerin toplumsal etkilerini kavramak ve hakikat sonrası dünyada yolumuzu bulmak için Taburoğlu'nun çalışmaları, şüphesiz ki ülkenin düşünsel mirasına yaptığı önemli katkılarla geleceğe ışık tutmaya devam edecektir. Onun eserleri, bugünün ve yarının karmaşık meselelerini anlamak isteyen herkes için okunması gereken bir başucu kaynaklarıdırlar. İnsan ve toplum hayatına pozitif etki yapmak ve yaşama anlam vermek isteyen gençler için iyi bir kaynaktır Taburoğlu ve eserleri.      

    İnsanın sadece kendini önemsemesi ve toplulukların gelecekte karşılaşacağı problemleri önemsememesi bence bir tür bencilliktir. Taburoğlu gibi yeni, gerekli olan ve bir o kadar da güncel bilgileri paylaşan insanlar, sadece birikimlerini aktarmakla kalmazlar, aynı zamanda nesneler ve insanlar arasında birer köprü görevi görürler. İnsani davranış modellerinin nesnelere aktarmanın iyi yönlerini ve kötü yönlerini de önümüze koyarlar. Onlar, aydınlanmanın ışığını bir elden diğerine taşıyarak cehaletin gölgelerini de dağıtırlar. Bildiklerini kendine saklamak yerine başkalarıyla cömertçe paylaşan bu değerli kişiler, bilginin yayılmasının ve toplumun ilerlemesinin temel taşlarıdır. Onların sayesinde fikirler çoğalır, ufuklar genişler ve akademik ortak akıl güçlenir. Bilgiyi paylaşanlar, yalnızca bilgiyi değil, aynı zamanda ilhamı ve öğrenme aşkını da yayarlar. Bir tür entelektüel cömertlik yaparlar. Bu oldukça önemli ve takdir edilmesi gereken bir tercih. Bir nevi mentorluk rolü üstlenerek, başkalarının da bilgi yolculuğunda ilerlemesine destek olurlar. Bu yüzden, onların çabaları takdire şayan ve her zaman minnetle anılmaya değerdir.

    Özgür Taburoğlu'nun eserlerindeki disiplinlerarası yaklaşım, teknolojiye felsefi ve sosyolojik bakış açısı ile edebiyat ve felsefe arasındaki köprü kurma yeteneği göz önüne aldığımda, aklıma gelen ilk isimlerden biri Cemil Meriç. Meriç'in "Mağaradakiler" veya "Bu Ülke" gibi eserlerinde toplumsal meselelere getirdiği eleştirel bakış ve derin analizler, Taburoğlu'nun güncel toplumsal olguları (kent efsaneleri, hakikat sonrası, alışveriş merkezleri gibi) ele alış biçimine benzetiyorum. Her iki düşünür de kendi çağlarının meselelerine eleştirel bir gözle yaklaşmış, bilgi ve hakikat arayışlarını çok boyutlu bir perspektiften sürdürmüşler.

Taburoğlu, günümüz dünyasının teknoloji, yapay zekâ ve hakikat sonrası gibi yeni dinamiklerini de bu geniş ve sentezci bakış açısıyla yorumlayarak, modern Cemil Meriç'lerden biri olarak görüyorum.

Taburoğlu'nun Tanpınar üzerine ayrı bir sözlük yazması ve "Zaman" kavramına özel bir ilgi göstermesi, onu Tanpınar'ın düşünsel mirasından etkilenen ve onu yorumlayan bir isim olarak konumlandırır. Tanpınar'ın edebiyatı felsefi bir derinlikle ele alması ve modernleşme sürecindeki toplumsal dönüşümleri işlemesi, Taburoğlu'nun anlatı desenleri serisi ve modern toplum analizleriyle örtüştüğünü düşünüyorum. Herkes için düşünen insanların varlığı gelecek kuşakların ne kadar şanslı olduklarının da işareti. İyi ki varlar…

Gazeteci - Yazar Adnan Ateş

Şehir merkezinden geçen uluslararası bir yolun getirdiği olumsuzluklar, artık göz ardı edilemez boyutlara ulaşmıştı. Silvan'ın çevre yolu projesi, bu sorunlara kalıcı bir çözüm sunacak ve şehrin daha yaşanabilir bir hale gelmesini sağlayacaktır. Bu proje, sadece bir ulaşım projesi değil, aynı zamanda ilçemizin ekonomik, sosyal ve kültürel gelişimine katkı sağlayacak kapsamlı bir kalkınma projesidir. Konu hakkında bölge vekillerini samimi olmaya ve çözüm üretmeye dair çağrıda bulunuyoruz. Ekonomik yatırım vb konuları artık önemsemekten vazgeçtik. Zaten yıllardır istihdam sağlayan hiçbir proje yapılmadı.

Silvanlı iş insanları çok ortaklı olarak yola koyulan ve başarısız bir şekilde neticelenen Silvan Su A.Ş'den sonra maalesef artık şehre yatırım anlamında uğrayamaz oldular. Silvan Su A.Ş'nin neden başarısız olduğunu da çok geçmeden hepimiz öğrendik. Liyakatsiz kadrolar ve akabinde oldukça değerli olan eski tabiri ile 'Dallas' dediğimiz TEKEL'e ait arazinin ne amaçla kullanıldığına da şahit olduk. Hal böyle olunca Silvanlı olup şehir dışında yaşayan iş insanlarının yatırıma dair inançları zarar gördü. Cesaretlerini kırdı ve artık kimse yatırım için de gelmedi. Şayet bu proje (Silvan su A.Ş) gerçekleşip devam etseydi her şey çok farklı olacaktı. Güvenin olmadığı ve basit çıkar ilişkilerinin olduğu bir yere kimse yatırım için gelmez. Para ve sermaye güven ister.

Olup bitenler herkesin gözleri önünde ve zamana yayılarak cereyan etti. Politik kargaşaların neticesinden meydana gelen puslu ve sisli havadan istifade eden birçok kişi maalesef şehrin doğal suyollarını ve tarihi eserlerini talan edercesine beton yarışına girdiler. Surların önü betonlar ile kapatıldı. Doğal suyolları tahrip edildi ki güneye doğru eğimli olan şehrin birçok noktasından yağmur yağdığında göller oluşuyor. PTT'nin önünde son 30 yıldır neden yağan yağmurdan dolayı su birikintisi oluşuyor? Güneye doğru eğimli olan bu şehirde nasıl oluyordu su birikintileri oluşuyor? Fizik kuralları da artık buna cevap veremiyor. Tek bir cevabı var: Kontrolsüz imar neticesinde betonlaşmanın şehir merkezinde yoğunlaşması.

Selahattin-i Eyyubi Camisinin etrafı plazalar ile çevrilen 'Kabe'den ne farkı var. Kutsal mekânlarımıza ibadethanelerimize saygısızlık etmekte de beis görmedik. Surlarımızın önünü adeta duvar örer gibi binalar ile kapattık. Sorumlu aramıyoruz. Bu bizim işimiz değil. Şehrin 30 yıldır katledilen panaromik görüntüsünü sizlerle paylaşıyoruz. 30 yıldır olup bitenleri özetliyoruz. Eski şehrin artık trafiği kaldırmadığını da biliyoruz. Bu nedenle hayata geçirilecek bir 'Çevreyolu Projesi' şehir içi trafiği de rahatlatacaktır.

Gelelim acil çözülmesi gereken sorunumuza:

Şehrin acil ihtiyacı olan 'Çevreyolu' projesi hayata geçirilirse şehir içi trafiği rahatlayacak, trafik kazaları azalacak ve ulaşım süresi de kısaltacaktır. Bu sayede hem zaman hem de yakıt tasarrufu sağlanacak, şehir sakinlerinin günlük yaşamları kolaylaşacaktır.

Şehir merkezindeki hava ve gürültü kirliliğini azaltarak, halk sağlığını koruyacak ve yaşam kalitesini artıracaktır. Özellikle solunum yolu hastalıklarının azalması ve daha sessiz bir çevre, Silvanlıların yaşam standartlarını yükseltecektir. Silvan'ın ulaşım ağını güçlendirerek, yatırımcıları çekecek ve ekonomik gelişimi hızlandıracaktır. Çevre yolunun tamamlanmasıyla birlikte, ilçemiz lojistik açıdan daha avantajlı bir konuma gelecek ve yeni iş imkânları yaratılacaktır.

Silvan'ın doğal ve tarihi güzelliklerine ulaşımı kolaylaştırarak, turizm potansiyelini artıracaktır. Çevre yolu sayesinde, yerli ve yabancı turistler Silvan'ı daha kolay ziyaret edebilecek ve bu da turizm gelirlerinin artmasına katkı sağlayacaktır. Çevre yolunun geçişiyle birlikte, yol güzergâhına yakın bölgelerde emlak değerleri artacak ve vatandaşlarımızın ekonomik durumu güçlenecektir.

Neden çevreyolu?

Ölümlü kazaların önlenmesi için acil bir ihtiyaçtır. Her geçen gün yaşanan trafik kazaları, hem can kayıplarına hem de maddi kayıplara neden olmaktadır. Gürültü ve hava kirliliğinden kaynaklanan sağlık sorunlarının önlenmesi için gereklidir. Bu sorunlar, özellikle çocukların ve yaşlıların sağlığını olumsuz etkilemektedir. Şehrimizin kalkınması için vazgeçilmez bir yatırımdır. Çevre yolu, Silvan'ın rekabet gücünü artıracak ve daha fazla yatırımın gelmesini sağlayacaktır. Çocuklarımızın daha temiz ve sağlıklı bir çevrede büyümesi için önemlidir. Çevre yolu, gelecek nesillere daha yaşanabilir bir Silvan bırakmak için atılacak önemli bir adımdır.

Yetkililere çağrımız:

Silvan'ın çevre yolu projesi, artık bir seçenek değil, bir zorunluluktur. Bu projeyi bir an önce hayata geçirerek, şehrimizin geleceğini güvence altına almalıyız. Bölge milletvekillerimizden, kaymakamlığımızdan, belediye başkanlarımızdan ve tüm ilgili kamu kurum ve kuruluşlardan, bu konuda duyarlılık göstermelerini ve gerekli adımları atmalarını bekliyoruz.

Politik tercihler nedeni ile kurumlar kollektif faaliyet gösteremiyorlar. Bu problemin varlığını hepimiz biliyoruz. Sorun politik değil. Sorun huzurlu bir yaşam alanının tesisidir. Hal böyle olunca kurumların acilen bir araya gelmeleri gerekmektedir. Neticede bahsi geçen tüm kurumların nihai amacı insanlara hizmettir.Şehir sakinleri kurumlardan ortak çalışma, ortak akıl ve ortak hedef doğrultusunda bir araya gelmelerini bekliyor.

Silvan halkı olarak, çevre yolunun bir an önce yapılmasını talep ediyor ve bu konuda duyarlılık göstermenizi bekliyoruz. Başta KYGM(Karayolları Genel Müdürlüğü) ve milletvekillerimize sesimizi duyurmak istiyoruz. Sesimizi duyun!

Silvan, Mezopotamya'nın kuzey kapısıdır. Surlarının her taşında bir medeniyetin izi, sokaklarında bin yıllık dillerin yankısı vardır. Bu kadim şehirde her yapı, her mihrap, her kemer, geçmişle bugün arasında kurulmuş bir köprüdür. Ancak o köprüler, bakımsızlıkla, ilgisizlikle ve çoğu zaman da suskunlukla yıkılıyor.

Silvan Belediye Camii 6 Şubat depreminden sonra ibadete kapatıldı. Caminin kapatılması ile ilgili şehirde dönüp dolaşan dedikodular, varsayımlar ve iddialar maalesef karşılık bulamıyor. Hiçbir kurum ve hiçbir yetkili açıklama yapmıyor. Cami neden ibadete açılmıyor ve deprem dolayısı ile zarar gördüğü söylenen camiye neden tadilat veya güçlendirme yapılmıyor? Bunlar cevabı aranan sorular. Artan tepkiler üzerine konuyu Ermeni Topluluğu Başepiskopos'u Silvanlı Aram Ateşyan'a, mahalle sakinlerine ve yerel tarihçiler ile paylaştım.

Zira bu yazıda bahsedeceğim yapı, yalnızca taş ve harçtan ibaret bir bina değil; bir tarihin, bir toplumun, bir hafızanın simgesi. Keldani Kilisesi olarak da bilinen Silvan Belediye Camii. Halk arasında "Sinema" olarak bilinen ve uzun yıllar 'Sinema' olarak kullanılan mimari harikası yapıdır. 6 Şubat depreminden sonra ibadete kapatıldı. Ancak mesele yalnızca bir yapının mühürlenmesi değil, bir sessizlik duvarının arkasında büyüyen endişedir.

Bu bina, 1983 yılında dönemin Belediye Başkanı Hanifi Aktan'ın öncülüğünde, halktan toplanan imzalarla Silvan şehir sakinlerine kazandırılıp camiye çevrildi. O tarihten bu yana 40 yılı aşkın süredir Selahattin Mahallesi başta olmak üzere Silvan halkının ibadetine ev sahipliği yaptı. Ne var ki, 6 Şubat depremlerinin ardından "az hasarlı" denilerek ibadete kapatıldı.

Ancak mahalleliler ve ilçe sakinleri bu gerekçeyi kabul etmiyorlar. Kapatmanın gerekçesinin teknik değil, ideolojik olduğunu iddia edenler var. Sessizce yürütülen bir "aslına döndürme" planı olduğuna inananlar çoğunlukta. Zira söylentilere göre bu yapı, eski bir kilise ve şimdi yeniden bir kiliseye dönüştürülmek isteniyor.

Selahattin Mahallesi sakini ve aynı zamanda esnaf olan Mustafa Demirer, konu hakkında şunları söyledi: "Tarihi mirasımız ve ilçemizin simgesi olan halk dilinde Sinema Camii olarak bilinen Belediye Camii'nin 6 Şubat depreminde az hasarlı olduğunu iddia edenlerin hangi amaca ve neye, kime hizmetlerin neye, kimlere hizmetlerini bildirircesine kasıtlı ve bilinçli olarak ibadete kapatmışlardır. Ben şahsım olarak Selahattin Mahallesi doğumlu olup hala orada ikamet etmekteyim. Gerek ebediyete intikal etmiş olan atalarımızdan ezelden , şimdiye kadar duyduğumuz, gördüğümüz camimizin doğu tarafındaki yarığın 100 yıllardın beri olduğunu 1980'li yıllarda belediyemizin sinemadan camiye dönüştürüldüğünde de bu yarığın olduğunu ve yapılan mühendislik çalışmalarının sonucunda kesintisiz 42 yıl bir fil cami olarak halkımızın hizmetine sunulmuştur. Bizler yani Silvan halk olarak ,Selahattin Mahallesi sakinleri olarak ivedi bir şekilde camimizin açılmasını istiyoruz. Camimizin açılması için şahsım başta Milletvekillerimize, Siyasilere, Valimize, Kaymakamımıza, İlçe Müftümüze ve STL'larımıza bildirerek desteklerini istemiştik. Değerli büyüklerimizden camimizin bir an evvel ivedi bir şekilde açılmasını bekliyoruz."

Silvanlı iş insanı ve yerel tarih araştırmacısı Nejat Satıcı ise yapının geçmişine ışık tutuyor. Satıcı'ya göre yapının Keldani Kilisesi olarak bilindiğini söyleyerek devamla şunları söyledi: "Kilise için ayrıca Surp Stefanos Ermeni Kilisesi olduğu da söyleniyor. Ama kaynaklarda bu isme rastlamadım. Sözlü tarihte Keldani veya Kıldani olarak biliniyor. Kaynaklar yeterli değil. Azizoğullarının yanındaki yas evinin karşısında "Der Meryem" diye bilinen Ermeni kilisesi vardı. Ermenice olan kitabe duvar taşı olarak bir evin duvarında kullanılmıştı. Fotosunu çekmiştim. Kilisenin kalıntılarını yok edip bina kaldırdılar."

İşin en çarpıcı kısmı ise, Silvan doğumlu Ermeni Başepiskopos Aram Ateşyan'ın sözlerinde gizli. 2024 yılında Silvan'ı ziyaret eden Aram Ateşyan, o dönem AA'ya yaptığı açıklamalarda tarihi eserlerin korunmasına vurgu yapmıştı. O açıklamalar bugün yeni bir anlam kazanıyor. Kendisine yeniden ulaştım. Cevabı ise hayli samimi ve düşündürücü:

"Her vatandaşın ülkenin tarihi yapılarına karşı ilgisiz kalmamalı. Türkiye'de yıkılmış yüzlerce kilise var, onlar için üzülmenin bir faydası yok. Belediye camisiyle neden ilgileniyorum, benim çocukluğum o avluda geçti. Benim zamanımda sinemaydı, film seyretmek için oraya giderdik, ancak şimdi camiye dönüşmüştür. Camiye dönüşümü sadece beni değil, birçok Ermeniyi de mutlu etmiştir, çünkü Tanrı evi iken tekrar Tanrı evine dönüşmüştür ve bu vesile ile yapı da ayakta kalmıştır. Eğer caminin bakımsızlığından dolayı sitem ettiysem, bunu her Silvan'lı yapmalı, çünkü namazlarını orda kılacaklar, Tanrı'ya orda yakaracaklar. Herkes kendi evini temiz tutmasını biliyorsa Tanrı evini tabi ki temiz ve bakımlı tutmaları gerekir. Dualarımla. Sevgiler"

Ne var ki bu sözler bile Silvan'daki tartışmaları dindirmiyor. Zira olan bitenle ilgili hiçbir kamu kurumu, hiçbir STK açıklama yapmıyor.

Silvan'ın Ayasofya'sı mı olacak?

Bütün bu sessizliğin ortasında "Silvan'ın Ayasofya'sı" benzetmesi kulağa boş bir iddia gibi gelmiyor. Tıpkı Ayasofya gibi bir ibadethanenin, farklı inançlara, dönemlere ve rejimlere göre defalarca dönüşüm geçirmesi... Ve her dönüşümde toplumun kalbine bir tartışma bırakması. Silvan Belediye Camii de bugün bu kavşakta.

Halk, caminin yeniden açılmasını bekliyor. Açıklamalar, sessizlikten daha güçlü olmaya başladı. Ama bu sessizlik bozulmazsa, söylentiler bir gün gerçeğe dönüşebilir endişesi de yok değil.

Şimdi söz, büyüklerde. Valilik, Silvan Belediyesi, Silvan Kaymakamlığı, siyasetçiler, Diyanet ve STK'lar... Bir ibadethane kaderine terk edilmemeli. Çünkü bir şehirde sessiz kalan yapılar, önce taşlarını, sonra hatıralarını, sonra da inancını kaybeder.

Olası bir "aslına döndürme" tartışması, yalnızca bir yapının değil, Silvan'ın kültürel ve toplumsal dokusunun da gündemidir artık. Zira mesele bir caminin açık ya da kapalı olmasıyla sınırlı değil; mesele bir halkın hafızasının, aidiyetinin ve inancının sembollerinden birinin sessizce dönüştürülme ihtimalidir.

Tarihi yapılar restore edilir, korunur, yaşatılır. Kapatılmaz, unutturulmaz. Hele Silvan gibi her karışı tarih kokan bir şehirde, bu yapılara sahip çıkmak bir tercih değil, sorumluluktur. Silvan Belediye Camii kapalı kalırsa, sadece bir ibadethane değil, bir dönemin tanıklığı da karanlığa gömülür.

Bu köprü, Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nde "Altına Ayasofya'nın kubbesi girer" ifadesiyle yücelttiği, Fransız gezgin ve araştırmacı Albert Gabriel'in statik hesaplamanın olmadığı bir dönemde inşasına hayret ettiği bu köprü, günümüzde de ziyaretçilerini büyülemeye devam etmektedir. Köprünün, Silvan Belediyesi ve Kaymakamlığı'nın logolarında yer alması ve Silvan'ın taşınmaz tarihi envanterine resmen kayıtlı olması, ilçeyle olan aidiyet bağının güçlü ve hukuki zeminini oluşturmakta.

Bölgesel dinamikler içerisinde, Batı Raman Dağı'nda petrolün bulunmasıyla birlikte Batman şehrinin hızla büyümesi ve demografik yapısındaki değişimler dikkat çekmektedir. Tarihsel olarak, ilçe olmadan önce ve ilçe olduktan sonra da tüm tedarik ihtiyacını Silvan'dan karşılayan Batman, artan nüfus ve ekonomik hareketlilikle birlikte 1953 yılında ilçe, 1991 yılında ise il statüsüne kavuşmuştu. Bu hızlı büyüme süreci, Batman'ın kendi tarihsel ve kültürel envanterini oluşturma gayretini de beraberinde getirdi. Bu bağlamda, daha önce Mardin'e bağlı olan ve Ilısu Baraj Gölü'nün su havzası altında kalan Hasankeyf gibi önemli bir tarihi mirasın kaybı, Batman için bu envanter arayışını derinleştirdi.

Ancak, bu gayret içerisinde, Batman tarafından zaman zaman komşu il Diyarbakır'ın sınırları içerisinde yer alan Malabadi Köprüsü'ne yönelik sahiplenme beyanları dile getirilmekte. Çeşitli iletişim kanalları, bürokratik girişimler ve sosyal medya mecraları aracılığıyla ifade edilen bu tür söylemler, köprünün Silvan ilçesine ait olduğu gerçeğiyle örtüşmemektedir. Silvan'ın köklü bir geçmişe sahip olması, medeniyetler beşiği olarak anılması ve Malabadi Köprüsü'nün de bu kadim tarihin somut bir parçası olması, bu iddiaların tarihi ve hukuki dayanaklardan yoksun olduğunu açıkça ortaya koymakta.

Bu tür durumlarda, yerel ve ulusal medyada zaman zaman yer bulan karşılıklı açıklamalar yaşanmakta. Duyarlı Silvanlılar, bu haksız söylemlere karşı köprünün Silvan'a ait olduğunu belirtmekte ve farkındalık yaratmaya çalışmaktadırlar. Ancak, bu süreçte Silvan Belediyesi, Silvan Kaymakamlığı, Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi ve hatta Diyarbakır Valiliği gibi kamu kurumlarının ve İstanbul'daki Silvanlılar Derneği, Diyarbakır'daki Yeşil Silvan Derneği gibi sivil toplum kuruluşlarının, bu konudaki resmi ve güçlü bir duruş sergilememesi, kamuoyunda bir boşluk hissi yaratmakta. Bu sessizlik, Silvan'ın sahip olduğu bu değerli mirasın ulusal ve uluslararası platformda korunması ve doğru bir şekilde temsil edilmesi noktasında bir zafiyet olarak algılanabilmektedir.

Malabadi Köprüsü, sadece bir tarihi eser değil, aynı zamanda kültürel bir kimlik kartıdır; Diyarbakır'ın taşınmaz envanter listesinde yer alan özelde bölgenin genelde ise tüm Türkiye'nin ortak bir değeridir.

Valilik makamı başta olmak üzere, Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi, Silvan Kaymakamlığı, Silvan Belediyesi ve ilgili STK'lar (İstanbul ve Diyarbakır'da hizmet veren dernekler), bu değerli mirasa sahip çıkmaya ve köprüye yönelik asılsız sahiplenme söylemlerine karşı net ve kararlı bir tutum sergilemeye davet ediyoruz. Bu tür bir yaklaşım, hem hukukun üstünlüğünü ve tarihi gerçekleri koruyacak hem de kültürel mirasımıza duyduğumuz saygıyı gösterecektir. Gelecek nesillere aktarılacak bu eşsiz eserin doğru aidiyetle anılması, hepimizin sorumluluğudur.

Adnan Ateş

Gazeteci-Yazar

Başlangıçta "aşk" gibi görünen şey, zamanla bir sessizliğe, bir iç daralmasına dönüşebilir.

Bazen fark etmeden, bazen fark ettiğimiz hâlde görmezden gelerek birinin bizi sevmesi için kendimizi sustururuz.

Sonunda bir ilişkide var olsak da, kendimizden yok oluruz.

İlişkilerde en sık yaşanan durumlardan biri şudur;

Bir taraf sürekli verir, susar, tolere eder, idare eder.

Diğer taraf ise bu “veriş”i bir hak gibi görmeye başlar.

Bu durum zamanla bir dengesizliğe dönüşür.

Peki, neden bu döngüye gireriz?

Özveri, ilişkilerde elbette değerlidir.

Ancak özveriyle öz silinme arasında ince bir çizgi vardır.

Kendinden vermek başka, kendini terk etmek başkadır.

Eğer her adımda sadece karşı tarafı düşünüyorsan, onun duyguları öncelikli, seninkiler hep erteleniyorsa ve sen bunun hâlâ “aşk” olduğuna inanıyorsan  orada durmalı ve düşünmelisin.

Karşındaki kişinin seni sevmesi için kendini dönüştürmek zorunda değilsin.

Sevgi bir hak ediş değil, bir varoluş hâlidir.

Sen olduğun gibi sevilmeye değersin.

Bu farkındalığın içselleştirilmediği her ilişkide, kişi kendi benliğinden uzaklaşır.

Bu uzaklaşma sessiz ilerler.

Bir gün aynaya baktığında tanımadığın bir bakışla karşılaşırsın ve kendi kendine sorarsın:

Ben bu ilişkide neden artık hiç gülmüyorum?

Eskiden sevdiğim şeylerden neden uzaklaştım?

Bu hayat hâlâ benim mi?

İşte o sorular, bir uyanışın kapısını aralayabilir.

Kendinden vazgeçmeden de sevilebilir insan.

Ama önce kişi, kendini sevmenin ne demek olduğunu hatırlamalı.

Sınır çizebilmek, ihtiyaçlarını açıkça ifade edebilmek, hayır diyebilmek, geri çekilebilmeK.

Bunlar sevgiye engel değil; tam tersine gerçek sevginin kapılarını açan davranışlardır.

Bir ilişki seni güçlendiriyorsa, orada sevgi vardır. Ama seni yavaş yavaş silikleştiriyorsa, orada durmak gerekir. Çünkü gerçek sevgi, seni senden almaz. Seni sana geri verir.

Çünkü birçok insan için sevgi, onay almakla eşdeğerdir.

Çocuklukta öğrenilen kalıp çok tanıdıktır.

Uslu olursan sevilirsin.

Bu düşünce yetişkinliğe taşındığında, İtiraz etmezsem beni bırakmaz, Fedakâr olursam değerimi anlar gibi inançlara dönüşür.

Fakat bu çaba, bir süre sonra yorgunluk getirir.

Kişi içten içe şöyle düşünmeye başlar.

Bu ilişki benim varlığımı beslemiyor.

Sadece benden alıyor.”

Şimdi kendine sor:

Bu ilişkide kendimi kaybettim mi?

Sevilmek uğruna hangi hayallerimden, hangi değerlerimden vazgeçtim?

Ve bu hâlimle, hâlâ ben miyim?

Her cevap bir yolculuktur.

Kendine dönüşün, yeniden ben oluşun yolculuğu.

Bu yolda atılan her adım kıymetlidir.

Çünkü insan, eksilmeden de sevilir.

Olduğu hâliyle görünmeyi ve anlaşılmayı hak eder.

Adı üzerinde tanımadığın bir insana, insan en yakınlarına hitap ettiği şekilde hitap eder mi?

Nedir bu sokakta gördüğün insana yakın akraba gibi hitap şekli?

Bir-kac dakika sonra ayrılacaksın ve belkide birdaha yüzünü bike görmeyeceğim insana bu şekilde hitap etmenin mantığı ne?

Geçenlerde bir bankada görevli memur benden önce işlemini yaptığı beyefendiye işlemi yapılıncaya kadar en az beş kez amca diye hitap etti.

Banka memuru görüntü olarak şık giyimli, jöleli saçlı, modern kravatlı en fazla otuz yaşlarında bir genç adam.

Müşteri ise gene oldukça bakımlı altmış yaş civarı bir beyefendi.

Birde hiç siz demedi hep sen diye hitap etti.

Tabiki amca denilince siz çok abes kaçardı. 

Müşteri memuru bu hitap tarzı için ikaz etmedi.

Memnun veya değil bu tarz hitap şeklinden bilmiyorum. 

Fakat benim tarzım olmadığı için bilemiyorum.

Benim işlemimi yapan gene o amca diyen genç memurdu adına baktım yaka kartında adı Çağdaş idi, hafifçe gülümsedim.

Demek ki adı ile kendisi farklı yerlerde geziniyordu. 

Işlem yapılırken gülümseyen bu genç memurun gülen gözlerindeki tebessümü söndürmek istemezdim fakat birisinin de oku ikaz etmesi gerekiyordu. 

Bana amca abi  demesine fırsat vermeden.

Siz niçin müşterilerinize teyze, amca, dayı abi diye hitap ediyorsunuz? Diye sordum. 

Genç Çağdaş arkadaşımızın yüzü allak bullak oldu sanki ona on yaş yaşlı duruyorsun veya ay sonunda işten atılacaksın demişim gibi rengi soldu.

Samimiyetten diyorum... dedi. 

Samimiyet için samimi olmak gerekiyor.

Az önce giden beyefendiyi tanıyor musun? Diye sordum. 

Müşterimiz, özelden tanımıyorum.. dedi. 

Işte sorun da bu.

Özelden tanımadığın bir kişiye bu şekilde hitap etmek doğru mu?

Memur bey Bak ailen adına Çağdaş vermiş birde. dedim.

Komşunun oğlunun adı babamın hoşuna gitmiş onun için vermişler. Dedi.

Yani senin adın Çağdaş sen Çağdaş değilsin o vakit, dedim. 

Memur diyecek bir söz bulamadı, kızardı, bozardı.

Adım gibi biliyorum o da yanlış yaptığının bal gibi farkında.

Sadece son zamanlarda tuhaf bir şekilde tanımadığımız insanlara hitap ederken beyefendi, hanımefendi denmesinin gerektiğini biliyor aslında. 

Eskiden yoldan müşteri alan kaptı kaçtı muavini bile abi demezdi.

Belki beyefendi hanımefendi de demezdi ya ya hanfendi, ya da bayım yada bayan diye seslenirdi.

Bayan kelimesine ayrıca sınır oluyorum.

Ülkede erkeklere bay deniliyor da kadına da bayan denir!

Günlük hayatta hiç bay diye seslendiğini duymadım.

Düşünün bir bankanın bankoda görevli memuru bu şekilde hareket ederse, sıradan sokakta olan diğer insanlar nasıl hitap edecek?

Genç Çağdaş memurumuz belki alınmıştır bana fakat sakin kafayla düşününce ne kadar hakli olduğumu o da fark etmiştir.

Lütfen tanımadığınız kişilere; amca, dayı, teyze diye hitap etmeyin.

Siz kelimesi ne kadar guzel bir kelimedir.

Hem saygı hem mesafe hatırlatır insana.

Sen kelimesi ise senli benli olmayı gerektirir.  

Beyefendi ve hanımefendi ise bir ünvan değil saygı, hürmet belirtisidir.

Saygı ve hürmetini kaybeden uluslar yozlaşır.

Ayrıca biraz mesafe ve resmiyet her koşulda ıyidir.

Kişinin nerede durması gerektiği hatırlatır. 

Ne olumsuzluk geliyorsa başımıza önümüze geleni aile ferdi sayıp, yakın gördüğümüz için geliyor.

Bize yirmi santimden daha yakın olanlar kısaca sarılıp karşılaştığımız kişiler en yakınlarımızdır.

Onlar bize sen diyebilir zaten onların bir şekilde yakını canı oluruz.

Diğer şekilde bir işyerinde veya sokakta tanıdığımız insanlar ile sadece tokalaşırız ve tokalaşırken birer kol mesafesi de uzakta dururuz.

Bu mesafeyi herkes ile korumak her zaman medeni ilişkiler çerçevesinde zarurettir aksi halde fazla samimiyet, samimiyetsizlik getirir.
 

Bir kaç dakika içerisinde birbirlerine yabancı oldular.

O kelimeler belki de anladıkları  manada söylenmemişti.

O anki ruh hallerine göre anladılar birbirleri.

Ama?

Bir daha hiç bir şey eskisi gibi olmadı, ne içilen kahveler eski tadında oldu ne de göz göze gelince  aynı duygular yaşandı.

Dostluk denilen kavram camdan yapılmış bülbül gibi taşa çarpmış tuzla buz olmuştu.

Her ikisinin de yüreği soğumuş buz kalıbı gibi  bedenlerini soğutmuştu.

Şimdi soğuk kalpler birbirini itmeye başlamış ve aralarındaki mesafeyi açmıştı.

Ve yalan girmişti aralarına  belki de rengi pembe olanlardandı.

Onlar daha az can yakıyormuş ya.

O pembe yalanlar söylendiği gibi pembe kalmıyor ki, yürekte nar olup,nar rengine dönüyor.

Düşündükçe belki de acı biber  olup al kırmızı renginin cazibesine rağmen en çok da o can yakıyor.

İlk yalanı hangisi söyledi ikisi de bulamadı, gerçekte ise ikisi de birbirine baştan beri ufak tefek yalanlar söylemişti.

Belki masum yalanlardı söylenenler, karşısındakinin hoşuna gidecek, iltifat niteliğinde yalanlardı ilk baştan söylenenler.

Sonraları görüşmek istemeyen taraf  mazeret adı altında renkli şeker tadında yalanlar söylemeye başladı.

Bazen evde bir aile ferdi hasta olurken, bazen de kendisi hasta oluyordu güya buluşmamak için.

Oysa günümüzde sosyal medya paylaşımı adı altında herkes kendi kendisinin magazin muhabirliğini yapıyor artık.

Hangi dakika itibarı İle kim nerede ve kiminle olduğunu, ne yiyip içtiğini paylaşma modası var.

Gün içinde paylaşım yapmazsan sanki ölmüşsün gibi merak edenler bile var.

Eskiden insanlar birbirinden gizlenirken şimdi sanki tüm insanların evlerinde perdeleri açık herkes birbirinin mahremiyetini izliyor gibi.

Bu sebeple birbirlerine görüşmemek için ne yalan söyledilerse sosyal medya paylaşımında aksini paylaştıkları için birbirlerine yakalandılar.

Her yalan bir adım geri attı dostluklarını.

Yalan söyledikçe başka bir yalan İle durumu kurtarmaya çalıştılar.

Oysa birbirlerine olan güven yok olduğu için birbirlerini inanmadan sadece laf olsun diye dinlemeye başladılar.

Bu kez de birbirlerini dinlemedikleri için kırıldılar.

Oysa birbirlerine uyumlu bir çift olabilirlerdi eğer dürüst davranmış olsalardı.

Gereksiz yere çiçek açan tüm fidanları kırmış, aralarındaki bağı koparıp atmışlardı.

Bu saatten sonra isteseler de başa dönemez ve o masum güven duygusunu yaşayamazlardı.

Uzaklaştılar her gün biraz daha uzağa düştü duyguları.

Bir gün yalana gerek duymadan sessizce birbirlerinden çok uzağa gittiler.

O gün tüm renkler kan kırmızı gelincik tarlası rengine döndü, göz bebekleri küçüldü, akları kızardı.

Pembe yüzleri soldu.

Kopmanın başlama noktası  o ilk günkü pembe yalanla başlamıştı.

Pembe duyguları, masumiyeti yalanlar öldürdü. 

Belki de o yüzden pembe en çok küçük kızların rengi olarak kaldı.

Sosyal medya, bu kriterler içerisindeki yerini en üst seviyelere çıkarmış durumdadır.

Ancak bu etki aslında dolaylı bir etkidir.

Örneğin partnerlerden birinin yaptığı paylaşıma, diğerinin göstereceği tepki; kişinin bireysel ve çift olarak aralarındaki dinamikle alakalı bir durumdur.

Hoşlanma ya da kıskançlık ile kendini açığa çıkaran bu tepki sonrası  ikili ilişkide sorunların ortaya çıkması elbet bir ihtimaldir.

Bu noktada kişileri ve ilişkileri doğru analiz etmek son derece önem taşımaktadır.  

Sürekli ilişkisiyle ilgili fotoğraf paylaşan partnerin, ilişkisini bu denli göz önünde yaşamak istemesinin altında yalnızlık duygusu yatıyor olabilir.

Ya da kişi dışarıya bu şekilde mutlu olduğunu yansıtarak var olan probleminin altındaki sebebin üzerini örtmeye çalışıyor da olabilir.

Bu paylaşımların yaratacağı sonuçlar yanlış anlamalara kadar varabilir ve ayrılıklar yaşanabilir. 

Çünkü sosyal medya günümüzün vazgeçilmez tutkusu olmuş.

Psikolojimizi etkileyen sanal bir ağ.

Bazen araştırmalara bazen başkalarının sosyal medya sayfalarına saatlerce  bakarak vakit geçiriyoruz.

Genel olarak hep mutlu insanlar, mutlu paylaşımlar, şık köşeler, objeler görüyoruz

Paylaştığımız fotoğrafların yüzde 90'ında mutlu görünüyoruz.

Peki gerçekten mutlu muyuz o karelerde yoksa "mış" gibi mi yapıyoruz. 

Sosyal ağlara baktığımızda yaşamda mutlu olmayan kişi sayısı yok gibi .

Görsellere baktığımızda sanıyoruz ki herkes mutlu. Bu gerçek mutluluk mu yapay mı yoksa mutlu olma çabası mı?

Uzmanlara göre ise "ne kadar mutluyuz "temalı fotoğraflarını paylaşan çiftlerin çoğunun içsel eksiklik yaşadığından mutluluk pozlarını verdiklerini söylüyorlar.

Gerçek anlamda mutlu olan çiftlerin bunu gözler önüne sermeye gerek duymadıkları paylaşımlarının ise çok az, öz kareler olduğu belirtiliyor.

Bazen ellerimize telefonu ilk aldığımızda ilk olarak instagram' sayfalarında kendimizi buluruz. sabahın ilk ışıklarında bile takip ettiklerimiz paylaşım yapıyor mutluluk saçıyor.

Biz sosyal medyada paylaşılan bu anları seyrettikçe zannederiz ki herkes çok mutlu, kimse sorun yaşamıyor, o ne kadar keyifli, bu ne kadar dertsiz tasasız, peki biz neden öyle değiliz?

Her şey bizi mi buluyor?

Neden biz? gibi sorular gelir akla...

Araştırmalar gösteriyor ki; Sosyal medya üzerinden başkalarının mükemmel mutlu yaşam tablolarını "pasif şekilde" takip eden kişilerin, gerçek hayatlarında mutsuz olmaları daha muhtemel.

Kopenhag'da bir üniversitede yapılan bu araştırmaya göre aşırı sosyal medya kullanımı kişilerde "kıskançlık, imrenme" duygularına sebep olmakta.

Kişilerin sürekli mutlu tablolarını görmek, kişilerde sürekli mutlu olma, eğlenme, zevk alma hissi uyandırmakta ve gerçekle uyuşmadığı için ise kişilerde kıskançlık, depresyon ve çeşitli ruh sağlığı bozuklukları ortaya  çıkartabilmektedir.

İnsanlar sosyal medyadaki popülaritelerinin hayatlarını etkilemelerine izin veriyorlar.

Bunu artırmak için sanal karakterler, sanal mutluluklar oluşturuyorlar.

Bazı kişiler bu sanal gerçekliğe kendilerini kaptırıp gerçek kişiliklerinden çok farklı profiller yaratıyorlar.

Peki, gerçeklik ile sanal gerçeklik arasındaki profillerimiz neden bu kadar farklılaşıyor.

Bunun ana nedenlerini aşağıdaki şekilde sıralamak mümkün.

İlgi ihtiyacı; gerçek hayatta kimse için ilgi çekici bir kişilik değilken sosyal medyada ilgi ihtiyacını doyurmak mümkün olabiliyor.

Mutsuzlukları gizleme ihtiyacı; sosyal medya, gündelik hayatında mutlu olduğu düşünülen insanların yanında mutsuzlukları saklamanın ve bakın ne kadar mutluyum demenin bir yolu olarak kullanılıyor.

Çocukları ile kahkahalarla gülen mutlu pozlarını paylaşan insanlar bakın ne kadar eğleniyoruz mesajını vermeye çalışıyor.
 

Peki bizler gelişen teknolojiye nasıl ayak uydurmalıyız. instagram, snapchat, twitter, facebook kısaca tüm sosyal medya önümüze yeni ufuklar açıyor.

Bunu etkin kullanıp kendi adımıza faydalı hale getirebilir ve olumlu etkilerini gündelik hayatımıza ve iş hayatımıza pozitif etki yaratacak şekilde yayabiliriz.

Daha pozitif daha mutlu hayatlar yaşamamız için kullanabiliriz.

Ya da sadece vakit öldürdüğümüz, sanal kişilikler yaratıp sahte arkadaşlıklar kurduğumuz, bir araç olarak kullanabiliriz.

Böylece olduğumuzdan daha yalnız, daha depresif ve daha mutsuz hayatlar oluşturabiliriz.

Sosyal medyayı etkin kullanmayı öğrenmek ve çocuklarımıza da öğretebilmek zorundayız.

Yeni nesil sosyal medyanın ve sanal gerçekliğin içine doğdu.

Bunu etkin kullanmayı öğrenemez ve öğretemezsek yeni nesil daha mutsuz olacağa benziyor.

Bu yüzdendir ki sosyal medya rezaleti içerisinde olan insanların birbirlerine birşeyle  ispat etmek zorunda değildir.

İnsan kendisi için yaşıyorsa hayatının tüm evrenin içerisinde kendi mutluğununu ararken ihtimaller dahi olsa ilişki boyunda aradığı kişilik karakterle netlik olmak zorundadır net oldukça hayatınız çıkılmaz hal alsa bile bu rezalete girmeyin.

AVM'ler Vitrinler romantik hediyelerle süsleniyor, restoranlar özel menüler hazırlanmıştı.

Peki Z kuşağı gençleri, geleneksel Sevgililer Günü kalıplarının ötesinde nasıl bir aşk anlayışına sahip?

Bu sorunun cevabı, sanıldığından çok daha karmaşık ve ilginç.

Günümüz gençliği için aşk, artık sadece romantik ilişkilerden ibaret değil.

Kendini sevmek, dostlukları kutlamak ve toplumsal değerlere sahip çıkmak da aşkın farklı boyutlarını oluşturuyor.

Z kuşağı, “Self-love” kavramını  toksik ilişkilere karşı daha bilinçli ve tepkili.

Sosyal medyada gördüğümüz kusursuz çift portreleri yerine, gerçekçi ve samimi ilişki anlatıları daha çok ilgi görüyor.

Dijital çağın çocukları, aşkı da dijital platformlarda yaşıyor.

Dating uygulamaları artık sadece flört etmek için değil, ortak ilgi alanlarına sahip insanlarla tanışmak için de kullanılıyor.

Bir “match” ile başlayan sohbet, ortak Spotify playlistleri oluşturmaya, Instagram hikayelerinde birbirini etiketlemeye ve hatta birlikte Twitch yayınları açmaya kadar uzanabiliyor.

Aşk artık çok platformlu bir deneyimde.

Ancak bu dijital yakınlık, bazı endişeleri de beraberinde getiriyor.

“Görüldü” atılmayan mesajlar, beğenilmeyen paylaşımlar ve takipten çıkmalar, modern ilişkilerin yeni drama kaynakları.

Ghost’lanma korkusu, perfect post sendromu ve FOMO (Fear of Missing Out), ilişkilerimizdeki autentikliği tehdit ediyor.

Z kuşağı bu yüzden “offline aşk” kavramına giderek daha çok değer veriyor.

Sürdürülebilirlik, sosyal adalet ve mental sağlık gibi konulara duyarlı olan gençler, ilişkilerinde de bu değerleri arıyor.

Bir partnerden beklentiler artık sadece romantik jestler değil; çevre bilinci, toplumsal cinsiyet eşitliğine saygı ve duygusal zeka da önemli kriterler arasında.

İkili  ilişki arayışı, sürdürülebilir bir gelecek hayali ile paralel ilerliyor.

Z kuşağının aşk anlayışında geleneksel toplumsal roller de sorgulanıyor.

Heteronormatif kalıpların dışına çıkılıyor, cinsiyet kimlikleri ve cinsel yönelimler daha açık konuşuluyor.

İlişkilerde eşitlik, şeffaflık ve karşılıklı saygı ön planda.

Bu yüzden 14 Şubatlar artık sadece heteroseksüel çiftlerin değil, herkesin kutlayabileceği bir gün olarak görülüyor.

Ekonomik zorluklar da gençlerin ilişki dinamiklerini etkiliyor.

Artan ev kiraları ve geçim sıkıntısı, klasik romantik buluşmaları zorlaştırıyor.

Bu yüzden Z kuşağı daha yaratıcı ve ekonomik alternatifler üretiyor.

Netflix Party’de film izlemek, online oyun oynamak veya birlikte podcast dinlemek, yeni nesil date fikirleri arasında.

Mental sağlığa verilen önem, ilişkilerdeki beklentileri de şekillendiriyor.

Terapiye gitmek artık bir red flag değil, aksine olgunluk göstergesi olarak görülüyor.

Kendi sınırlarını belirleyebilmek, “hayır” diyebilmek ve duygularını açıkça ifade edebilmek, sağlıklı ilişkilerin temeli kabul ediliyor.

Sadece çiftlerin değil, tüm sevgi formlarının kutlandığı bir güne dönüştüren Z kuşağı, aşkı yeniden tanımlıyor.

Dostluk, öz sevgi, toplumsal dayanışma ve gezegen sevgisi de bu özel günün bir parçası haline geliyor.

Pembe kalpler ve kırmızı güller yerini belki lavanta kokulu sürdürülebilir hediyelere, dijital sanat NFT’lerine veya karbon ayak izini azaltan aktivitelere bırakıyor.

Sonuç olarak, Z kuşağının  aşk anlayışı, daha kapsayıcı, bilinçli ve çok boyutlumudur bunu ileriki zaman içersinde göreceğiz.

Geleneksel romantizmin yanına dijital intimacy’i, sosyal farkındalığı ve mental sağlık hassasiyetini ekleyen gençler, sevgiyi daha geniş bir perspektiften yorumluyor.

Bu değişim, belki de gelecekte daha sağlıklı ve sürdürülebilir ilişkilerin kapısını aralıyor.

14 Şubat artık sadece bir tüketim çılgınlığı veya romantik aşk günü değil; kendini, başkalarını ve dünyayı sevmenin, anlamanın ve kutlamanın çok yönlü bir ifadesi.

Z kuşağı bu dönüşümün öncüsü olarak, aşkı da tıpkı hayatın diğer alanları gibi yeniden yorumluyor ve kendi değerleriyle harmanlıyor.

Bu yazımızda size ihanet nedir ve aldatma hakkında bilgi vereceğiz.

İhanet nedir kavramı ihanete uğrayan kişinin verdiği duygusal tepkiyle gösterdiği davranış bulunduğu toplumsal  coğrafi kültüre göre değişkenlik gösterir. 

Çok eşlilik dünyanın bazı ülkelerinde yasal olurken, bazı ülkelerde bu durum tam tersidir.

Çok eşliliğin kabul gördüğü bir ülkede evde birden fazla eş olması normal karşılanırken, tek eşliliğin benimsendiği bir bölgede bu durum kabul edilemez olarak görülür.

Tek eşlilikte kadın veya erkek, partnerinin kendisi gibi başka bir eşi daha olduğunu gördüğünde ihanete uğradığını düşünüp hayal kırıklığı yaşayabilirken, çok eşlilik kabul edilen evde bu durum kadın tarafından normalleştirilmiştir.

Bunun yanı sıra kuma getirme, birden fazla eşle evlenme,  kadının baskılandığı ve geri planda bırakıldığı kültürlerde de ihanet, erkek egomanyasının baskınlığını devam ettiren kültürel bir gereklilik gibidir. 

İhanet nedirin cevabı; en az iki kişiden birinin diğerine yönelik kandırma, dolandırma, aldatma, duygusal veya cinsel sömürü yapma gibi olumsuz duygu, düşünce, davranışların kötü niyete hizmet etmesi sonucunda ortaya çıkan yıkıcı ve yakıcı bir durumdur. 

İhanet nediri kelime anlamı olarak açıklarsak romantik ilişkilerde partnerlerden birinin diğerini başkasıyla duygusal, cinsel, fiziksel aldatması anlamında kullanılsa da aslında ihanet nedirin cevabı sadece aldatma demek değildir.

Aldatma, ihanet sayılabilecek davranışlardan sadece biridir. 

İhanet, ilişki yaşayan partnerleri iki yönlü ilgilendirdiği için ihanet eden ve ihanete uğrayan kişiler duygularını birbirinden farklı uçlarda yaşayabilirler.   

İhanet eden kişiler ihanet sonrasında pişmanlık, üzüntü, suçluluk, çaresizlik, kendine yönelik öfke gibi duygular hissedebilirler.

Ancak bu kişilerin ihanet etmeden önce ihanet ettiği kişiyle ilgili yaşadığı travmatik bir olayı ya da kişilik bozukluğu belirtileri var ise bu kişiler ihanet ettikten sonra mutluluk, keyif, cezasını verme ve ödeşmiş olma hazzı gibi duygular da hissedebilirler. 

Bu durumda ihanete uğrayan kişi ise yaşadığı şok ve üzüntü sonucunda kendisinde özgüven eksikliği, acı, pişmanlık, öfke ve öfkeye bağlı intikam isteği hissedebilir.

İhanetin sonucunda ise en fazla sorgulamayı yine ihanete uğrayan kişi yapar. Bu süreçte en çok cevabı alınmak istenen soru Bana neden ihanet ettin? sorusudur. 

Her bireyin ihanet etme ve ihanete uğrama sebebi birbirinden farklıdır.

Çiftler arasında görülen ihanet nedenlerinin başında ilişki devam ederken ilişki yaşayan taraflardan birinin kendisini ihmal edilmiş hissetmesi yer alır.

Kendisini ihmal edilmiş hisseden kişi aynı zamanda duygusal karmaşalar da yaşamaya başlar.

Kişi bu duygusal karmaşasını başka birisinin ilgisi, sevgisi ve yakınlığıyla giderdiğinde partnerine karşı sadakati bozulur ve bağlılığı başka kişiye karşı gelişmeye başlar.

Ayrılmak yerine ilişkiye devam ederken aldatmanın görülme nedenleri ise yine kendi içinde farklı sebeplere dayanır. 

En fazla karşılaşılan sebepler, partnerlerin birbirlerinden ayrılma ya da boşanma koşullarının yeterli maddi veya manevi düzeyde olmamasına bağlıdır.

Ayrıca evli çiftlerde partnerlerin birbirlerini mutlu edememelerine rağmen çocuklar için evliliğe devam etme zorunluluğu, çiftin kendi içindeki mutsuzluğunu bastırmak için bir tarafı ihanet etmeye yöneltebilir. 

Ayrılma kararının birlikte veya evli olduğu partneri tarafından kabul edilmeyeceğini, kendisine karşı tehditkar yaklaşabileceğini de düşünen kişiler partnerinin kendisine, çocuklarına, çevresine ya da diğer kişilere zarar vermesi korkusu yüzünden ihaneti gizli sürdürmeye çalışabilirler.

Örneğin bu kişiler eşlerine karşı sevgi hissetmemelerine rağmen boşandıktan sonra eşi tarafından çocuklarını görememe korkusu nedeniyle bu duruma sabredip bir yandan da ihanet etmeye devam edebilmektedirler.

Ayrılmak yerine ilişkiye devam ederken aldatmanın bir diğer nedeni ise kişinin partnerine ihanet ettiği diğer kişiye karşı güvensizlik duymasından kaynaklanır.

Yani kişi, partnerini aldattığı kişiyle tutarlı bir ilişkiyi sürdürecek kadar karşı tarafa güven hissedemez. 

Ayrıca cinsel problemler de partnerlerin birbirlerinden uzaklaşmalarına ve başka biriyle cinsel yakınlık kurma arzusu yaşamalarına neden olabilmektedir. 

Ayrılma ve boşanmanın kabul görmediği kültürlerde ihanet yine toplumsal baskı nedeniyle bireylerin en çok karşılaştıkları durumdur. 

Aldatılan kişilerde bazı duyguların çok baskın yaşandığı görülebilir. Bunlar; Suçluluk duygusu,öfke ve utançtır.

İhanet ortaya çıktıktan sonra ise ihanete uğrayan kişinin yaşadığı olumsuz duyguların etkisi uzun sürerse ve bu olumsuzluklar özel hayatıyla iş hayatına yansırsa bu kişinin de uzman birinden mutlaka yardım istemesi gerekir.

Çünkü bu dönemde duygusal olarak incinmiş olan bu kişilerin özel ilişkilerini nasıl yaşadıklarını, bu kişilik özelliklerindeki bir partneri nasıl seçtiklerini ve ihanete uğramalarında nelerin etkili olduğunu bir uzmanla doğru şekilde değerlendirmeleri sonucunda bu farkındalıklarının sonraki yakın ilişki süreçlerine yansıyacak olumlu etkileri de oldukça büyüktür. 

İhanet sonrasında ilişkiye devam etme kararı alan çiftlerin her ikisinin de duygu ve düşüncelerini bireysel, ilişkisel, duygusal, sosyal ve toplumsal olmak üzere birçok yönden yeniden anlamlandırmaları, yapılandırmaları ve iyileştirmeleri gereken bir süreçleri vardır.

Bu hassas sürecin içerisinde kültürel öğretiler, kadın-erkek rol öğretileri, seçimler, kararlar, hayaller ve beklentiler gibi doğrudan kişinin yaşamının merkezinde yer alan ögeler bulunur.

Sevgiler bu denli çok söz söylenmesine rağmen yazı yazılmasına karşın yine de kapsamı tam olarak çizilememiş bir duygudur.

Her köşesinde, gün be gün  kan dökülmeye devam edilen bu ülkede maddi değerlerin olduğu ve insani duyguların önüne geçtiği bu dünyamızda yazımı bu sefer sevgi temasına ayırdım.

Bir din bilgini bütün gününü Tora öğretimine ayırdıktan sonra günün diğer kısmını, yedi-sekiz saatini de ayakta, evinin önünde kendisinden görüş veya duasını almaya gelen ve sırada bekleyen binlerce kişiye seslenirdi.

Bir kez kendisine gün boyunca başkalarına yardım edecek bu gücü nereden bulduğu sorulduğunda rav şöyle yanıtladı: “Önümden geçen insanları gördükçe her birini bir elmasa benzetiyorum. İnsan elmasları sayarken nasıl yorulabilir ki.

Evet, Sevgi’ yaşantımızın vazgeçilemeyecek en belli başlı öğesidir.

Peki öyle ise sevgi nedir?

Sevgi insan ilişkilerinin bir anlam taşıyabilmesi, hayatımızı sürdürebilmemiz için su, ekmek, oksijen, uyku gibi zorunlu gereksinmelerin başında yer alır.

Ancak bir fark vardır, örneğin beslenmemiz ile ilintili unsurlar maddi dünyaya ilişkindir.

Sevgi dinsel bir ihtiyaçtır ve kaynağını Tanrı aşkında bulur.

Gerçek sevgi şiirlerde, şarkılarda dile getirilen sevgi değildir.

Sözünü ettiğimiz sevgi ‘karşılıksız/koşulsuz sevgi’dir.

Oysa günlük yaşamda her sevginin bir karşılığı vardır ve bu karşılığı elde etmediğimizi ve ödediğimiz bedelin bize ağır geldiğini düşündüğümüz anda bu ilişki sona erer.

Tora’da yer alan;(Başkalarını kendin gibi sev) buyruğu sevginin temel ilkesini ortaya koymaktadır.

Peki, bir insanın kendini sevdiği kadar başkasını da sevmesi olanaklı mıdır?

Sevgi, bir kişinin başkasına karşı ilişkisinden çok daha yüce bir duygudur, ‘diğerine sana davranılmasını istediğin gibi davran’ şeklinde tanımlanabilecek kuralın taşıdığı anlam ile sınırlandırılamaz.
 

Sevgi sadece insani ilişkilerde söz konusu değildir, tanrısal bir boyut da taşır. Tanrı sevgisi olmayan kişinin ötekine karşı sevgisi de yapay ve temelsiz olabilir.

Öyle ise sevgi kültür ve değerlerimizin kaynağı, tüm evrenin dayanağı, dünyada insanlar arası ilişkilerin ve barışın temel öğesidir.

İnsan sevgisi evrenseldir ve kaynağını Tanrısal sevgide bulur.

Ötekine her türlü aşağılanmayı uygun gören zihniyet her türlü sevgiden yoksundur.

Eşine ilgi göstermeyen bir koca internette kendine duygusal ve romantik bir hava katabilir; saçını zor tarayan bakımsız bir kadın internette bir manken edasıyla yazışabilir.

Otuz yaşında bir kadın, hayatının erkeğiyle tanıştığını zannedip farkında olmadan on dört yaşındaki bir ergenle konuşuyor olabilir. ‘Miş gibi’ yapmanın dorukta olduğu noktadır internet.

Kötü niyetli, sapkın insanlar tarafından kullanıldığı zaman ‘miş gibi’ olmak çok hazin olaylarla sonuçlanabilir.

Gazetelerin üçüncü sayfalarında yayınlanan genç kız kaçırma, taciz ve cinayet olayları gibi…

Sanal ortamda kendini olduğundan biraz farklı gösterme, çoğu insanın yaptığı bir şeydir.

Çoğu zaman insanlar sadece mutlu anlarını sergiler örneğin.

Ağustos ayında Facebook’a göz atarsanız, arkadaşlarınızın Altınkum’da denize girdiğini, mavi yolculukta günbatımını seyrettiğini, Pariste deniz mahsulleri yediğini, Burgazada’da rakı balık keyfi yaptığını görürsünüz çünkü Facebook’da tek paylaştıkları budur. 

Gerçekçidir, ilginç değildir.

Bir zararı da yoktur tatillerin iç açıcı resimlerini paylaşmanın.

Mutluluğu paylaşmak güzeldir.

Zaten bu paylaşımları gören o güzel resimlerin gerçek hayattan çalınan güzel dakikalar olduğunun bilincindedirler.

Kimse kimseyi kandırmaz.

Ancak bir de kandıranlar var…

Çift, birbirinden habersiz girdikleri chat odalarında saatlerce sohbet ederek evliliklerindeki problemleri birbirlerine anlatmış.

Aynı tür mutsuz bir evliliğin içinde olduğunu fark eden ikili, buluşmaya karar vermiş. Buluşunca da kimlikleri ortaya çıkmış ve ikisi de diğerini aldatmakla suçlamış.

Bana bu kadar güzel şeyler yazan kadının, evde yıllarca bana tatlı bir laf etmeyen karım olduğuna inanamıyorum,” demiş.

Sizce bu olayda kandırılan kişi kim?

Bence buradaki trajikomik olay, kendi kendilerini kandırmaları...

Sana gibi internette kendini anlayışlı, tatlı gösteren her kadın, ya da kendini sabırlı, sorunları saatlerce dinler gibi gösteren her erkek, sadece kendini kandırmış oluyor.

Eğer karşılarına başka insanlar çıksa idi, ilişkileri heyecanları geçtikten sonra yine sönecekti.

Miş gibi’ yapan iki karakter, birbirlerine ve kendilerine karşı dürüst olamadıkları için, bir noktada kendilerini ele vereceklerdi. 

Sanal aldatma sadece çiftlerin birbirini aldatması anlamına gelmiyor.

İki kitaptan alıntı yapıp Twitter’da kendi düşünceleri gibi aktaranlar, “Ben hiç televizyon seyretmem, sadece kitap okurum,” dediklerini unutup dizilerin hayran sayfalarına üye olanlar, müthiş yeni ilişkisini bıktırıcı derecede sosyal medyada çarşaf çarşaf fotoğraflayanlar, her rakı, şarap, votka içtiği zaman resmetme ihtiyacı duyanlar…

Bu kadar içiyorsanız alkolik olur, bu kadar okuyorsanız, insanlara aktaracak birbirinden kıymetli fikirleriniz varsa, inanılmaz mutluysanız sosyal medyada bu kadar vakit harcayamazdınız.

Sanal aldatma kendinizle başlar…

Anamızı, babamızı, kardeşlerimizi, çoluğumuzu çocuğumuzu eşimizi görünce içimizin titremesi, onları anarken yüreğimizin ya kaygılı bir sevinç, ya sıcak bir üzüntü ile çarpması dünyamızı genişletir.

Kendimiz için yaşamaktan, öz tasalarımızın çemberinden kurtuluruz.

Gönülden kimseye bağlı olmayan, kimseyi aramayan, özlemeyen bir kişi düşünün; akıllı olsun, doğru olsun, acımak nedir, isterseniz onu da bilsin, siz gene bir ürpermez misiniz? Bütün üstünlükleri o yalnızlığı ile sanki yok oluvermez mi?

Doğum ile ölüm arasındaki yolu acılarla da, zevklerle de zenginleştiren hep o sevgi, kendimizden başka kimselerle ilişiğimiz olduğu duygusudur.

Yoksa var olduğumuzu bile anlamaz, düşsüz bir uykudan uyanmaksızın geçer giderdik.

Sevgi özcülükten başka bir şeydir mi demek istiyorum?

İnsanoğlunda ne vardır ki kökü özcülükte olmasın?

Anamızla babamızı, kardeşlerimizle çocuklarımızı düşünürken, severken de kendimizi düşünmüş, kendimizi sevmiş olmuyor muyuz?

Hepimiz iki büyük korkunun, ölüm korkusu ile yalnızlık korkusunun zincirlerine vurulmuş değil miyiz?

Onları bir başımıza taşımadığımız için, onları unutabilmek için türlü işleri, türlü duyguları yaratmışız. Sevgi de kendimizi avutmak içindir.

Seveceğiz, sevmeye inanacağız ki sevilelim; yani bizi düşünen, ölmemizi istemeyen, bizim ölmemizden belki bizim kadar korkan kimseler bulunsun.

Böylece korkularımızı birleştirirsek, önüne geçilmez diye titrediğimiz sona belki karşı koyar, onu hiç olmazsa geciktiririz.

Hiçbiri elimizden gelmese de bari bizi ananlar, gerçek yaşamamız bittikten sonra da bizi düşüncelerinde yaşatacak, varlığımızı kendi varlıklarında sürdürecek kimseler olur ya!

Yalnızlık korkusu ile ölüm korkusundan büsbütün kurtulmuş, toplum içgüdüsünü yenmiş bir kişi bulunur da o başkalarını severse ancak onun sevgisi gerçek bir sevgi, yalın bir sevgi olabilir.

Belirli bir noktaya kadar mutlu olabilmek için o nok- taya gelene dek insanın acı çekmesi ve olgunlaşması gerekir.

Hayatta hepimizin bir bek- lentisi farklı farklıdır.

Kimimiz maddiyat, kimimiz aşk, kim- imiz mutlu bir evlilik beklentisindeyiz.

Aslında mutluluk o kadar çok uzakta değil.Doğru zaman ve doğru işler ve doğru kişilerle karşılaşmaktır.

Etrafımızın- daki insanları mutlu ola- bilmesi için onları motive edebiliriz.

Bizimki bir yalandır, kendimizin de irkildiğimiz asıl yüzümüzü kendimizden de saklayan bir perdedir.

Herkes mutlu olmak ister lakin acı çekmeden mutluluk olmuyor.

Sevdiğimiz insanlarla mutsuzluğa değil de mutlu olmanın yollarını ararsak birlikte mutlu oluruz.

Bazen hiç bir şeyi iyi ya da kötü, doğru ya da yanlış, mükemmel ya da rezalet olarak sınıflayamayız. 

Fakat yine de bu sınıflamaları yaparken, ya da yapmaya çalışırken bulabiliyoruz kendimizi. İşte, evde, okulda ya da günlük yaşantınızda her şeyin en ideailini, en iyisini yapmaya çalışıyor, bunun için çok çabalıyor ve yoruluyorsanız belki siz de mükemmelliyetçiler kervanındasınız. 

Her zaman mükemmel, düzenli, tertemiz bir eviniz olmamış olabilir ya da kıyafetlerin renklerine/ türüne göre düzenlenmiş bir dolabınız, ama mükemmelliyetçilik hala hayatınızı etkiliyor ve sizi engelliyor olabilir.

Sadece bu kadar da değil, mükemmelliyetçilik eğiliminiz varsa hayatla ya da insanlarla ilgili de kesin yargılar yaparken bulabilirsiniz kendinizi. Kesin ve kati yargılardan bahsediyorum, mesela üzülmenize neden olan bir arkadaşınız hakkında “insanlar bazen hata yapabiliyor” gibi bir genelleme yapmak yerine  “zaten çok kötü biri” gibi kesin bir yargıya vararak onu hayatınızdan uzaklaştırma kararı alabiliyorsunuz aniden. 

Ya da gündemimizi meşgul eden evet hayır  süreci ile ilgili yaşanan bir hayal kırıklığı yüzünden çözüm beklentisinden tamamen vazgeçmiş olabilirsiniz. Yani sürekli “ak ya da kara”sınız, hayatınızda grilere pek yer yok!

Eğer böyle bir bakış açınız varsa kendinizle ilgili de katı yargılarınız vardır. 

Küçük bir başarısızlık ya da planda küçük bir aksama, bir pürüz kendinizi tamamen başarısız bir insan olarak etiketlemenize neden oluyordur. 

Söz konusu iş olunca, yapacağınız şey ne olursa olsun, her zaman mükemmel bir şekilde tamamlanması gerektiğini düşünüyorsunuzdur. 

Elbette  elinizden gelenin en iyisini yapmalısınız ama mükemmelliyetçiyseniz yaptığınız şey asla sizin için “en iyi” olmayacaktır.

Mükemmelliyetçilik bir hastalık değil merak etmeyin; köreltilmesi gereken bir kişilik özelliği diye tanımlayabiliriz. 

Üstelik bu durum son dönemde hayatın sırtımıza yüklediği beklentilerle, var olabilmek, kabul görebilmek için başkalarının beklentilerine bel bağlamakla iyice arttı hayatımızda.

Mükemmeliyetçi insan kime mi denir, şöyle özetlesek kendinin ve çevresindekilerin en ufak bir hatasını bile kabul edemeyen, sürekli eleştiren ama eleştirilmeyi kabul edemeyen, diğerlerini kendi doğrularına göre düzeltmeye çalışan, ulaşılması neredeyse imkansız, gerçek dışı hedefleri olan ve doğal olarak bu hedeflere ulaşamadığında da hayal kırıklığı ve öfke yaşayan, yaptığı işten ya da yaşadığı andan keyif almaktan uzak, sonuç odaklı, sürekli olarak beğenilmeme ve sevilmeme kaygısı yaşayan, bu yüzden de sürekli kaygılı ve huzursuz olan kişidir

Hal böyle olunca insanın tatminkar ilişkiler yaşaması ve yaptığı işlerden de tatmin olması oldukça zor. 

Sadece başkalarını eleştirmeyi geçtim kişi kendine karşı da acımasızca eleştireldir. 

Bazen hiç bir şeyi iyi ya da kötü, doğru ya da yanlış, mükemmel ya da rezalet olarak sınıflayamayız. 

Fakat yine de bu sınıflamaları yaparken, ya da yapmaya çalışırken bulabiliyoruz kendimizi. 

İşte, evde, okulda ya da günlük yaşantınızda her şeyin en ideailini, en iyisini yapmaya çalışıyor, bunun için çok çabalıyor ve yoruluyorsanız belki siz de mükemmelliyetçiler kervanındasınız. 

Her zaman mükemmel, düzenli, tertemiz bir eviniz olmamış olabilir ya da kıyafetlerin renklerine türüne göre düzenlenmiş bir dolabınız, ama mükemmelliyetçilik hala hayatınızı etkiliyor ve sizi engelliyor olabilir.Lakin mükemmel kalabilmek için öncelikle iyi bir dinleyici olmayız ve anlamalıyız.